دیوان اشعار - غزلیات

تو بخشی از بهشت و نشانه‌ای از لطف و رحمت الهی بر زمینی؛ گویی خداوند با پدید آوردن تو در این روزگار، بر ما منت نهاده و نگاهی مهربانانه به ما داشته است.

با خود می‌اندیشیدم که این رنج عشق پایانی خواهد داشت، اما هر صبح که بیدار می‌شوم، می‌بینم که این درد گویی تازه آغاز شده است و پایانی برای آن نیست.

داستان عشق من در تمام دنیا پیچیده و همه از آن باخبرند، اما افسوس که در محضر تو مجالی نمی‌یابم تا بتوانم این شرح دلدادگی را مستقیماً برایت بازگو کنم.

من تا آنجا که در توان بشری بود، در برابر دوری و رنج تو صبر کردم، اما عشق دیگر از حد و مرز صبوری فراتر رفته و به پایان توان من رسیده است.

عقل و عشق هرگز در یک‌جا با هم کنار نمی‌آیند و صدای هم را نمی‌شنوند؛ وجود آن‌ها در یک سرزمین، درست مانند حضور دو پادشاه است که هر دو در پی قدرت‌اند و این باعث آشوب و هرج‌ومرج می‌شود.

تو در میان تمام مردم، به نیکی و زیبایی برتری و متمایزی؛ درست مانند پرچم پیروزی که در میان لشکر سپاهی پیروز، برافراشته و نمایان است.

من تو را برای این رنجی که می‌کشم سرزنش نمی‌کنم، چرا که تو صاحب‌اختیار منی؛ و رسم عاشقی چنین است که گاه بنده بدون اینکه گناهی کرده باشد، از جانب صاحبش تنبیه و رنجور می‌شود.

از آن لحظه‌ای که عشق با تمام توان به جانم یورش برد و دست به ستم گشود، مشخص شد که عقل و درایت در برابر هجوم آن هیچ‌کاره است و توانایی ایستادگی ندارد.

در آن روز سخت (روز رستاخیز)، هنگامی که هر کسی به دنبال پناهگاهی می‌گردد، من تنها در پی آنم که به لطف و رحمت تو پناه ببرم.

در حیرت و درماندگی مانده‌ام؛ اگر از دست تو شکایتی داشته باشم، باید پیش چه کسی ببرم؟ در حالی که تنها پناه و مخاطب من در این عالم، خود تو هستی.

ای سعدی، تا کِی می‌خواهی داستان عشق را پنهان کنی؟ این زخم درونی عشق، سرانجام دهان باز می‌کند و سرایت خواهد کرد و آشکار خواهد شد.