دیوان اشعار - غزلیات

خدای را سپاس که چنین چهره‌ای آفرید؛ چهره‌ای که آن‌چنان پرتوافکن است که گویی خورشید است و اگر ماه نیز از شکوه و زیبایی او آگاه بود، از شدت شرم و خجالت در پشت نقاب پنهان می‌شد.

اگر گل‌ها نیز مانند گل نرگس، صاحب چشم و بینایی بودند و زیباییِ روی تو را می‌دیدند، از شرمِ رنگِ خود، همچون گل نیلوفر که در آب فرو می‌رود، خود را در آب پنهان می‌کردند.

به خاطر چشمان مست و جذاب تو که گویی در حال خواب و خمار است، من نه در شب خواب به چشم دارم و نه در روز آرامش و قراری در وجودم باقی مانده است.

اگر این معشوقِ زیبایی که من سراغ دارم، چهره‌اش را به هر کسی نشان می‌داد، افراد فقیر و زاهد از شدت شور و شیدایی به رقص می‌آمدند و واعظ و خطیب نیز از شدت سرمستی، کنترل خود را از دست می‌دادند.

من چنان از عشق تو مست و بیهوشم که گویی هیچ امیدی به بازگشت هوشیاری در من نیست؛ حتی مجنون نیز اگر چنین مستیِ نابی را تجربه می‌کرد، حتماً به هوش می‌آمد (چون مستیِ من از مستی او فراتر است).

اگر آن بازو و توانایی که معشوق من دارد با رستم دستان (پهلوان نامی) روبرو می‌شد، در یک لحظه او را به زمین می‌زد؛ همان‌طور که افراسیاب (دشمن رستم) را شکست می‌داد.

ای ساقیِ دلربا، چه تلخ باشد و چه شیرین، آن را به من بنوشان؛ چرا که اگر از دست تو باشد، حتی زهر هم برای من حکم شکر و شیرینی دارد.

تنها نقطه ضعفِ کمالِ زیباییِ چهره تو، اخلاقِ تندِ توست؛ ای کاش که پاسخ لب‌های شیرینت نیز همانند ظاهرشان شیرین و دلنشین بود.

اگر بدانی که از وقتی به دنیا آمده‌ام، تنها به تو دل بسته‌ام و نظرم به هیچ‌کس جز تو نبوده است، آن‌گاه درک می‌کنی که جفا کردن بر منِ بیچاره، کار درستی نیست.

اگر به اندازه‌ی اشک‌هایی که از چشمان من می‌ریزد در آسمان ابر وجود داشت، زمین‌های تشنه دیگر نیازی به باران نداشتند.

از خاک زیر پایت حسادت می‌کنم که آن را بر سر می‌گذاری؛ سعدی آرزو دارد که کاش به جای آن خاک زیر کفش‌هایت بود.