دیوان اشعار - غزلیات

امشب آفتاب هیچ قصد و اراده‌ای برای طلوع کردن ندارد؛ چنان افکار و خیال‌های بسیاری از ذهنم گذشت که خواب حتی از کنارم هم عبور نکرد.

ای صبح! چرا این‌قدر دیر آمدی که کار از کار گذشت و جانم به لب رسید؟ در آمدنت کوتاهی کردی و مؤذنانی که باید نویدِ طلوعت را می‌دادند، هیچ ثوابی به دست نیاوردند (چون با سکوتشان، صبح را اعلام نکردند).

گویی گلوی خروس گرفته شده است که نمی‌تواند وقت‌شناسی کند و آواز بخواند؛ همه پرندگانِ نغمه‌خوان (نمادِ شادی) مرده‌اند و تنها صدای کلاغی باقی مانده است.

می‌دانی چرا نسیم صبحگاهی را دوست دارم؟ چون شباهت عجیبی به چهره‌ی محبوبِ من دارد که نقاب از رخ برانداخته باشد.

جان من از خداوند می‌خواهد که سرانجام در پای معشوق جان بدهد؛ چرا که مردن در تلاش برای رسیدن به معشوق (حتی اگر به نتیجه نرسد) بسیار بهتر از این است که در حسرتِ او زنده بمانم.

دل من به اندازه و قدرتِ آن نیست که بتواند بارِ سنگینِ عشق و اندوهِ تو را تحمل کند؛ مگر یک مگس چقدر توانایی دارد که بتواند عقابی را از پا درآورد؟

من آن‌قدر گناهکار نیستم که مرا به دست دشمنانم بسپاری؛ اگر هم قرار است مجازات شوم، خودت شخصاً دستورِ عذابم را صادر کن.

ای دوست! دلِ سنگین و سختِ تو با اشک‌های من که مثل آب است، بعید نیست که سرانجام نرم نشود؛ چرا که قطراتِ آب، سنگِ آسیاب را هم به حرکت درمی‌آورد (و در نهایت سنگ را می‌ساید).

ای نفسِ مسکین و بیچاره! دیگر دست از تلاش بردار و جای دیگری را برای جستجویِ وصال انتخاب کن؛ چرا که هزار بار تقاضا کردی و هیچ پاسخی نگرفتی.