دیوان اشعار - غزلیات

شایعه و ولوله‌ای که عشق تو به پا کرده، در تمام کوچه‌ها و محله‌ها پیچیده است؛ تنها دیدار چهره زیبای توست که می‌تواند تمام اندوه و غم را از دل ما بزداید.

دست‌کم لحظه‌ای با مهر و ترحم به این عاشقِ خسته نظر کن؛ چرا که وجود من در برابر قدرت و بی‌اعتنایی تو، چنان سست و ناتوان است که گویی در ریشه هر تار موی من، پاره‌ای کاه نهفته است که با نسیمی تکان می‌خورد.

با وجود اینکه از شدت دلتنگی، از هر مژه چشمانم جوی آبی از اشک روان کرده‌ام، باز هم عطشِ دیدار تو در چشمان بی‌قرار و گستاخ من فرو نمی‌نشیند.

تو چنان آشوبی به پا کرده‌ای که هر انسانی به خاطر عشق تو در گوشه‌ای منزوی شده و هر دلی از شوق رسیدن به تو، سرگشته و آواره در جست‌وجوی راهی است.

ما تنها یک دل داریم، اما تو با بی‌شرمی و بی‌وفایی، هر لحظه با ترفندی تازه و هر روز با خوی و اخلاقی متفاوت، آن را می‌ربایی و ما را به بازی می‌گیری.

در معدن سنگی نیست که به سفیدی و درخشندگی تن زیبای تو باشد و از سوی دیگر، از دلی چنین سخت که تو داری، هرگز چهره‌ای زیبا و مهربان برنمی‌خیزد.

اگر نسیم، رایحه دل‌انگیز زلف تو را به گلستان ببرد، دستِ سرد و ویرانگر خزان دیگر نمی‌تواند بساط عیش و زیبایی گل‌ها را به هم بریزد.

با وجود این میدان گسترده‌ای از حسن و دلبری که تو در آن یکه‌تازی، سعدی در برابر قدرت تو چیست؟ او تنها توپی است که در خم چوگانِ بازی تو به هر سویی که بخواهی می‌غلطد و اراده‌ای از خود ندارد.