دیوان اشعار - غزلیات

تنها من نیستم که در دامِ گیسویِ زیبارویی گرفتار شده‌ام؛ چرا که در این دنیا هر کسی دلباخته‌یِ محبوبی است و در پیِ آرزویی به تکاپو افتاده است.

کسی که از همراهی با یارِ زیبا بهره‌مند است، چه نیازی به تماشایِ گلزار دارد؟ چرا که هزاران سروِ راست‌قامت در باغ، در برابرِ قامتِ بلندِ یارِ من بی‌ارزش‌اند.

آن معشوقِ زیبا‌چهره، مرا به دیوانگی و شیدایی متهم می‌کند؛ اما تو که دلت هنوز در بندِ خودت اسیر است و عاشق نشده‌ای، چگونه می‌توانی حالِ پُرشورِ یک شیدا را درک کنی؟

خوب می‌دانم که فریادِ دادخواهیِ من به گوشِ او می‌رسد، اما افسوس که او نسبت به عشقِ من بی‌توجه است و برایِ چنین فردِ دلسرد و بی‌خیالی، رنجِ بی‌قراریِ من اهمیتی ندارد.

دوستانم از اینکه دستِ او را می‌بوسم تعجب می‌کنند؛ حق دارند، چرا که این ناآگاهان هنوز ندیده‌اند که چگونه یک عاشقِ حقیقی، سرافکنده و فروتن در پایِ معشوق می‌افتد.

اگر فرهاد نتوانست در نهایت به وصالِ شیرین برسد، آیا چیزی را از دست داد؟ نه؛ او به خواسته‌یِ اصلی‌اش که همان فدایِ جان در راهِ عشق بود، رسید.

عقل تلاش می‌کند که عشق را در بندِ منطقِ خویش گرفتار کند و آن را محدود نماید، اما این تلاش بیهوده است؛ چرا که عقلِ ناتوان نمی‌تواند بر قدرتِ بی‌پایانِ عشق پیروز شود.

زمانی بود که سرزنشِ نزدیکان برایم گران می‌آمد و آزارم می‌داد؛ اما اکنون که در دریایِ عشق غرق شده‌ام، دیگر از قطراتِ بارانِ ملامتِ مردم هراسی ندارم.

می‌خواهی بر ما خشم بگیر و می‌خواهی به ما توجه کن، برای من تفاوتی ندارد؛ چرا که من دیگر به کسی جز تو در این جهان اهمیت نمی‌دهم.

گمان نمی‌کنم که مرا آزار دهی و طردم کنی؛ زیرا من پناهگاهی جز سایه‌یِ لطفِ تو در این جهان ندارم.

من آن خاکِ وفاداری هستم که حتی اگر مرا متلاشی کنند، همچنان بویِ عشق از وجودم برمی‌خیزد؛ و اگر روزگار همچون شعر، ذراتِ وجودم را به دورترین نقاط بپراکند، باز هم هر ذره‌ام بویِ مهرِ تو را خواهد داشت.