دیوان اشعار - غزلیات

از همان آغاز نمی‌دانستم که تو اهل بی‌‌وفایی و پیمان‌شکنی هستی؛ وگرنه عقل حکم می‌کرد که اصلاً با تو پیمانی نبندم، چرا که پیمان‌نبستن بهتر از آن است که ببندی و به آن پایبند نباشی.

دوستان مرا سرزنش می‌کنند که چرا دل به تو سپرده‌ام؛ در حالی که باید به جای ملامتِ من، از تو بپرسند که چرا تا این حد زیبایی که هر دلی را مجذوب خود می‌کنی.

ای کسی که مرا پند می‌دهی و می‌گویی دنبال زیبارویان نرو، تو از حالِ ما بی‌خبری و در ساحل نشسته‌ای؛ من در دریای عمیق عشق غرق شده‌ام و تو در کجای این ماجرا ایستاده‌ای که می‌خواهی مرا نصیحت کنی؟

آن خال و چانه و گیسوی پریشان، صرفاً اجزای چهره نیستند که دلِ اهلِ بصیرت را می‌برند، بلکه حقیقتی الهی و رمزی آسمانی در آن‌ها نهفته است که موجب این شیفتگی شده است.

چهره‌ات را آشکار کن، چرا که افراد بیگانه و نااهل، حقیقتِ زیبایی تو را درک نمی‌کنند؛ تو آن‌قدر بزرگ و متعالی هستی که در آینه‌ی کوچکِ فهمِ دیگران نمی‌گنجی و دیده نمی‌شوی.

به خاطر حضور رقیبان و حسودان، جرأت نمی‌کنم حلقه بر در خانه‌ات بکوبم؛ اما حداقل این توانایی را دارم که به محله‌ات بیایم و به امید دیدارت، گدایی کنم.

عشق، درویشی، انگشت‌نما شدن در شهر و تحملِ سرزنش‌ها برایم آسان است؛ تنها چیزی که تاب و توان آن را ندارم، بارِ سنگینِ دوری و جدایی از توست.

امروز روزِ گشت‌ و گذار در صحرا و شنیدن موسیقی و کنار جویبار نشستن است و همه مردم سرگرم تماشا هستند؛ در این شهر دلی باقی نمانده که تو آن را نربوده باشی.

با خود عهد کرده بودم که وقتی بیایی، از غم‌های دلم برایت بگویم؛ اما حالا که آمده‌ای، غم از دلم رخت بربسته و چیزی برای گفتن نمانده است.

باید شمع را از این اتاق بیرون برد و خاموش کرد تا همسایه متوجه نشود که تو در خانه من حضور داری و نورِ چهره‌ات خانه را روشن کرده است.

سعدی کسی نیست که از کمندِ عشقِ تو فرار کند؛ چرا که او دریافته است اسیر بودن در بندِ تو، از هر نوع آزادی و رهایی خوش‌تر است.

مردم به من می‌گویند برو و دل به دیگری ببند؛ اما من هرگز چنین کاری نمی‌کنم، به‌ویژه در دوران حکومت اتابک که وفاداری و یک‌رنگی در اولویت است.