دیوان اشعار - غزلیات

شنیدنِ خبری از تو، زخمِ جدایی را برایم عمیق‌تر و دردناک‌تر کرد؛ درست مانند سرابی که به تشنه‌ای نشان دهند تا در عطشِ دیدار تو، بیش از پیش بسوزم.

تو چه ارمغان و هدیه‌ای می‌توانی با خود بیاوری که لایقِ دوستان باشد؟ به حقیقت که هیچ هدیه‌ای ارزشمندتر و بهتر از خودِ تو نیست که به دیدارمان آمده‌ای.

تو رفتی و دلم را با خود بردی و آن را به دستِ اندوه سپردی؛ اکنون شب و روز در ذهنِ من حضوری پررنگ داری، اما نمی‌دانم که در کدام سرزمین به سر می‌بری.

به دلم گفتم از همان ابتدا که تو را به عنوان دوست انتخاب کردم، باید می‌دانستم که خوبرویان اهلِ وفاداری نیستند و بی‌وفایی از خصلت‌های آنان است.

تو ستمگریِ خود را در حقم تمام کردی؛ من هم توانِ مقابله به مثل دارم، اما به این دلیل که تو لایقِ ستم دیدن نیستی و جایگاهت بالاتر از آن است که با تو بدرفتاری کنم، از این کار پرهیز می‌کنم.

وقتی تو در مقامِ پادشاه و صاحب‌اختیارِ جانِ منی، منِ زیردست جز تحمل و صبوری در برابر ستم‌های تو، چه چاره‌ای دارم؟ هر چه اراده کنی، رواست.

پیامی که برای تو داشتم را به نسیم صبح سپردم، چرا که غیر از تو آشنا و محرمی نمی‌شناسم؛ پس خودت آن را دریافت کن که تنها تو رازدارِ منی.

ای زاهد، من از آن مرحله‌ای که به نصیحت گوش دهم، عبور کرده‌ام. پس از من فاصله بگیر و این ادعای پارسایی و زهدت را نزد من به نمایش مگذار.

تو که مرا سرزنش می‌کنی و می‌گویی به زیباییِ روی خوبان نگاه نکن، اگر مثل سعدی خودت یک بار نظری می‌انداختی و می‌آزمودی، تو هم تابِ دیدن نداشتی و تسلیم می‌شدی.

گشودن چشم در صبحگاهان و تماشای بهشت، آن‌قدر که تماشای روی دوست لذت‌بخش و دل‌انگیز است، لطیف و زیبا نیست.