دیوان اشعار - غزلیات

آن چهره‌ چه سیمایی است که با دیدنش تمامِ صبر و قرار از کفم می‌رود؟ زیباییِ صورتِ او خود گواهی می‌دهد که سیرت و اخلاقش نیز به همان اندازه زیبا و نیکوست.

ای نگارینِ من، هرچقدر هم که می‌خواهی با تندی و خشونت با من رفتار کن؛ چرا که اگر از زبان تو سخنی تلخ هم بشنوم، آن را به لطفِ تو شیرین می‌انگارم.

از این پس، اگر کسی را بی‌قرار و ناشکیبا ببینم، او را صادق و راستین می‌دانم؛ چرا که خود در وجودِ خویش، ذره‌ای شکیبایی در برابرِ عشقِ تو نمی‌یابم.

بعد از این، دیگر هرگز دیوانگان و عاشقانِ شوریده را سرزنش نخواهم کرد؛ چرا که مشاهده می‌کنم حتی دانایان و خردمندان نیز در برابرِ زیباییِ تو، عقل و هوش از سر می‌بازند.

تو در دلِ من چنان حضور داری که جان در جسم و خون در رگ‌ها جاری است؛ تو هیچ‌گاه از یادِ من نمی‌روی و حتی در لحظاتی که گمان می‌رود به یادت نیستم، باز هم در عمقِ جانم حضوری مستمر داری.

هرکس آرزو دارد شبی خوش و به یادماندنی با معشوق به صبح برساند، باید بداند که پیش از آن، لازم است شب‌های بسیاری را در تاریکیِ تنهایی و رنجِ دوری سپری کند.

ای ساقیِ عروسک‌گونه و ای نوازنده‌ی جوان، بزم را برپا کنید؛ چرا که صوفی به وجد و سماع آمده و با کنار نهادنِ دوگانگی‌ها، به وحدتِ وجود رسیده است.

سعدی، حد و مرزِ این سخن روشن و پیداست؛ پس زبان فرو بند و دیگر چیزی مگو، چرا که زیباییِ معشوقِ تو بی‌کران است و در قالبِ هیچ کلامی نمی‌گنجد.