دیوان اشعار - غزلیات

تو از هر سمتی که وارد شوی و از هر راهی که به سوی ما بیایی، به قدری زیبا و دل‌ربا هستی که گویی درِ رحمتِ پروردگار را بر روی مردمان گشوده‌ای.

کسی که تو را بیهوده سرزنش می‌کند، درک و بینشی ندارد و مانند آن کسانی است که در برابر زیباییِ یوسف، چنان مبهوت شدند که فرق ترنج را از دست خود نفهمیدند و دست خود را بریدند.

زیبارویان معمولاً با زیورآلات خود را می‌آرایند، اما تو چنان اندامِ درخشان و زیبایی داری که نیازی به زینت نداری و بلکه تویی که به زینت‌ها زیبایی می‌بخشی.

همان‌طور که بلبل با دیدن گل، زبانش به سخن می‌گشاید و نغمه‌سرایی می‌کند، من نیز در برابر زیباییِ تو چنان حیرت‌زده شده‌ام که قدرت سخن گفتن را از دست داده‌ام.

تو با این میزان از زیبایی، نمی‌توانی خود را از مردم پنهان کنی؛ زیرا چنان‌که خورشید از پسِ ابر و حوری از پسِ پرده نمایان است، جمالِ تو نیز آشکار است.

ای عزیز، تو مقامی بلند و پرمنزلت داری و به همین دلیل به فکرِ دردمندان و مسکینانِ عاشق نیستی؛ تو در خوابِ غفلت یا ناز هستی و به چشمِ بیدار و منتظرِ ما توجهی نداری.

من به خودِ تو و وجودِ عزیزت دل بسته‌ام و وابستگیِ من به تو از روی ناچاری یا خواسته‌های پست نیست؛ حالا که می‌دانی من از تبارِ عاشقانِ تو هستم، با من بیگانگی نکن.

اگر برایم دعای خیر نمی‌کنی، لااقل مرا با دشنامی یاد کن؛ چرا که هر چه از لبِ شیرینِ تو صادر شود، برای من گوارا و شیرین است.

از روی تشنگیِ زیاد به عشقِ تو، گمان می‌کردم تو مانند دریایی کم‌عمق هستی، اما حالا که به پایانِ این مسیر رسیده‌ام، فهمیدم که تو دریایی بی‌کرانی.

چه بخواهی با بی‌اعتنایی از کنارم بگذری و چه بخواهی روی از من برگردانی، من از تو جدا نمی‌شوم؛ چرا که مگس هرگز دکانِ حلوایی را رها نمی‌کند.

ای سعدی، تو با این گفتارِ شیرین و سخنوریِ دل‌نشین، غوغا می‌کنی؛ شکرخایی و شیرین‌سخنی دیگر شایسته‌ی طوطی نیست، چرا که تو در این هنر از او پیشی گرفته‌ای.