دیوان اشعار - غزلیات

وقتی تو قدم به گلستان می‌گذاری، گل‌ها ارزش و زیبایی خود را از دست می‌دهند و در برابرِ لطفِ گفتار و خنده‌های شیرینِ تو، آبِ گوارا نیز شیرینی و جذابیتِ خود را از دست می‌دهد.

تمامِ زیبایی و جلوه‌گری‌های طاووس و شیوه‌ی راه رفتنِ او، در برابرِ خرامیدنِ تو هیچ است و اگر تو دوباره با همان شیوه‌ی دلربا راه بروی، طاووس دیگر هرگز آن جلوه‌گری‌ها را نخواهد داشت.

ای دل، بارها به تو نصیحت کردم که مراقب باش و چشمت را بر روی زیبایی‌های او ببند، زیرا اگر نگاه کنی، مجذوب می‌شوی و گرفتارِ دامِ عشق خواهی شد.

ماه نمی‌تواند به این زیبایی باشد، آیا تو خورشیدی؟ دلِ تو نباید به این سختی باشد، مگر اینکه از سنگِ خارا ساخته شده باشی که این‌قدر بی‌رحمی.

اگر تو صد بار هم از رویِ جنازه‌ی من که عاشقِ تو هستم عبور کنی و مرا بکشی، باز هم چشمِ من به راهِ توست و منتظرم که دوباره به سویم بازگردی.

در برابرِ شمشیرِ تو، سپر گرفتن کارِ ناجوانمردانه‌ای است؛ من اگر تو بخواهی با من بجنگی، هرگز در برابرِ تو دفاع نمی‌کنم و تسلیم می‌شوم.

وقتی تو که مانندِ عروسکی زیبا هستی، از پشتِ پرده بیرون می‌آیی، هیچ‌کس نمی‌ماند که شیفته و سرگشته‌یِ دیدارِ تو نشود.

ای باد، دیگر از زیبایی گل و سنبل سخن نگو؛ چون اگر تو آن زلفِ پیچ‌درپیچ مانندِ سنبل و چهره‌یِ گلگونِ او را دیده باشی، دیگر زیبایی‌های طبیعت برایت بی‌معنا می‌شود.

من دلم می‌خواهد که فقط خودم عاشقِ تو باشم و دوست ندارم کسی جز من تو را دوست داشته باشد؛ حیف است که فکر و خیالِ تو در ذهنِ دیگران باشد.

ای سعدی، دخترِ ذهن و سخنانِ تو بسیار دل‌ربا و فریبنده است، به خاطرِ این صورتِ زیبا و معنایِ عمیقی که برای اشعارت می‌آرایی.