دیوان اشعار - غزلیات

برخلافِ سرو که قامتی ایستاده و بی‌حرکت دارد، تو همچون سروی خرامان و با ناز به سوی بوستان بیا. دهانت را همچون غنچه‌ای که شکفته می‌شود بگشا و همانند گلی که در باغستان می‌روید، به میان باغ قدم بگذار.

فرشتگان و حوریانِ بهشت، پی‌درپی پیام می‌فرستند که ای کسی که زیبایی‌ات از حوریانِ بهشتی برتر است، لحظه‌ای به باغِ رضوان و عالمِ قدسی قدم بگذار.

اگر از بدگوییِ افرادِ بی‌مایه و نادان نگران هستی، همانندِ یک مفهومِ عمیق، نقابی بر چهره بزن (خود را بپوشان) و همچون اندیشه‌ای پنهان و درونی، دور از دسترسِ نااهلان ظاهر شو.

قلب من همچون اسکندر که در جستجوی چشمه حیات بود، مدام دور لب‌های سرخ و حیات‌بخشِ تو می‌گردد. آیا نمی‌خواهی به من بگویی که ای بیچاره، بیا و از آبِ زندگانی (بوسه تو) بهره‌مند شو؟

دشمنانِ تو مانند برج عقرب (که در نجوم نحس و گزنده است) هستند، اما من مانند برج میزان (که نشان تعادل و عدالت است) با تو رفتار می‌کنم. برای عاقبت بخیری و مصلحت، از برج عقرب دوری کن و به سوی برج میزان بیا.

جهانی از عاشقان، پیمانِ وفاداری به زلفِ تو بسته‌اند؛ تو نیز راه بی‌وفایی و عهدشکنی را رها کن و به جمعِ وفادارانِ زلفِ تو بپیوند.

سعدی در این زندانِ دنیایِ مادی خوش نیست و دلتنگ است. اگر تو با او هم‌دل و همراه هستی، از این عالمِ خاک رها شو و به عالمِ روحانی و جان بیا.