دیوان اشعار - غزلیات

خورشید که مانند شمعی در آسمان زبانه می‌کشد، طلوع کرده است؛ پس ای ساقی، برای ما که در صبحگاه بیداریم، میِ صبحگاهی بیاور.

برای لحظاتی عقل و اختیارِ دانش‌آموخته‌ام را از من بگیر تا برای دمی هم که شده از زیر بار سنگین غمِ روزگار آسوده شوم.

اگر سنگ‌های بلا و فتنه به سویم پرتاب شد، سرم را سپرِ آن کن و اگر تیرهای کنایه و سرزنش آمد، جان مرا هدفِ آن قرار بده تا در برابر بلاها صبور باشم.

اگر در برابرِ جانِ تو می بدهند، آن را بستان؛ زیرا نزدِ اهل معرفت، حتی خاکِ شراب‌خانه از آبِ حیات (که به افسانه‌ها عمر جاودان می‌دهد) برتر و ارزشمندتر است.

آن کوزه را به دستم بده که درونش آبِ حیات است؛ کوزه‌ای که محتوایش هم طعمِ انار می‌دهد و هم به سرخیِ دانه‌های انار است.

چگونه صوفیِ خشک‌مغز می‌تواند لذتِ میِ صاف و حقیقتِ عرفان را دریابد؟ همان‌طور که در آشیانه‌ی کوچکِ گنجشک، سیمرغ جای نمی‌گیرد، در ذهنِ محدودِ او نیز حقیقتِ والا نمی‌گنجد.

عاشقانِ دیوانه‌شده از عشق، از روز قیامت و حساب‌وکتاب نمی‌هراسند؛ همان‌طور که اسبِ چوبینِ کودکان از شمشیر و تازیانه‌ی واقعی ترسی ندارد.

زاهدِ صوفی در کنجِ خلوتِ خود می‌ماند و منِ سعدی دشت و صحرا را برمی‌گزینم؛ انسانِ هنرمند و توانا، شأنِ خود را آن‌قدر پایین نمی‌آورد که با فردِ ناتوان و بی‌هنر به جدال و بحث بپردازد.