دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که از چشم‌های ما پنهان هستی، با این حال در قلب و جان ما جای گرفته‌ای. زیبایی بی‌نظیر تو در جهان متجلی است، اگرچه تو خود را در پس پرده‌های پوشیده از چشم‌ها پنهان کرده‌ای.

تو قلب‌های مردمان عام را ربوده‌ای و خونِ دلِ خاصان و عارفان را نوشیده‌ای. تو همه ما را مانند صیدی به دام انداخته‌ای، اما خودت از این دام‌های عالمِ فانی گریخته و رها هستی.

اگر از تو روی برگردانم و پیوند عشقم را با تو بگسلم، از کس دیگری چه بهره‌ای خواهم برد؟ تو خودت کسی هستی که دلم را زخمی و خسته کردی و حالا تنها کسی هستی که می‌توانی مرهمی بر این زخم باشی.

اگر از رنج و درد، دلم شکسته است، چه باک؟ این شکستگی اهمیتی ندارد، چرا که با گوش جان می‌شنوم و باور دارم که تو لحظه به لحظه در کنار دل‌های شکسته حضور داری.