دیوان اشعار - غزلیات

طراوت و زیبایی چهره تو آن‌قدر زیاد است که از زیباییِ بهشت نیز پیشی گرفته است؛ به‌راستی که چنین زیباییِ بی‌نظیری در نگارخانه دنیای فانی نمی‌گنجد و غیرواقعی به نظر می‌رسد.

اگر چهره تو در برابر یوسف پیامبر ظاهر شود و ادعای زیبایی کند، بازارِ گرمِ زیباییِ زنان مصر که اسطوره حسن بودند، از رونق می‌افتد و بی‌ارزش می‌شود.

اگرچه نقاش افسانه‌ای، مانی، با همه هنرش نمی‌تواند نقشی به زیبایی چهره تو بکشد، اما چهره تو به قدری کامل است که گویی هر لحظه انگشتِ ملامت یا تحسین بر آثارِ مانی می‌نهد و آن‌ها را در برابر خود ناچیز می‌کند.

در نگاه من، تو از گل و ماه و پری زیباتری؛ گویی که دیگر این‌ها دلربا نیستند و تنها چهره توست که دل از من ربوده است.

اگر چهره تو در شب همانند خورشید تجلی کند و بدرخشد، ماه و ستاره پروین از شدت شرمساری، صورت خود را می‌پوشانند.

اگر تصویری از چهره تو در خیالِ فردی نابینا نقش ببندد، آن‌قدر اشتیاق در او ایجاد می‌شود که گویی مردمکِ چشمش از شدت شوق، پرده‌ی نادیدی و نابینایی را می‌درد.

اینکه هر صاحب جمالی را به ماه تشبیه کنیم، اشتباه است؛ اگر قرار باشد چهره‌ای را لایقِ نامِ ماه بدانیم، تنها چهره توست.

عقلِ من سعی داشت در مسیر عاشقی، رسمِ تقوا و خویشتن‌داری را بنا کند، اما چهره تو با ورودش، چون لشکری فاتح، به حریمِ تقوای من حمله کرد و آن را غارت نمود.

چون به هر حال قرار است جانم را در راه تو از دست بدهم، پس بهتر است راهی بهتر و شایسته‌تر برای این کار بیابم، و آن راه، تماشا و فدا شدن در مسیرِ چهره توست.

چشمانم از شدت گریه و زاری مانند فرهاد شده‌اند و لبانِ سرخِ تو مانند شیرین؛ عقلم نیز از شوریدگی و دیوانگی مانند مجنون گشته و چهره تو برایم همچون لیلی است.

از وقتی که چهره‌ات چنین خطوط زیبایی بر صورتت ترسیم کرد، ملکِ زیبایی به طور کامل تحت فرمانِ تو درآمده است.

پرهیزکاران و زاهدان همواره مرا ملامت می‌کردند، تا اینکه چهره تو در بازارِ تقوا جلوه‌گر شد (و زیبایی‌ات چنان بود که حقانیتِ عشقِ مرا ثابت کرد).

ای جان من، سعدی را ملامت نکن، چرا که کارِ آسانی نیست؛ سوز و گداز در عشق از یک سو، و سعی در زندگی کردن بدونِ دیدارِ چهره تو از سوی دیگر، توان‌فرساست.