دیوان اشعار - غزلیات

محبوبِ زیبا و بلندقامتم که همچون سروی گویا و خردمند است، دیروز در میانِ چمن قدم زد تا گل‌ها را شرمنده کند و به آن‌ها بفهماند که نباید به رنگ و بویِ خود مغرور شوند؛ چرا که زیباییِ او فراتر از آن‌هاست.

گلبرگ‌هایِ گل‌ها در بزمِ بهار بسیار زیبا و درخشان بودند، اما وقتی چهره‌یِ زیباتر از گلِ محبوبم نمایان شد، تمامِ زیباییِ گلستان در برابرِ جمالِ او محو گشت و رنگ باخت.

عقلِ من که سپری در برابرِ حوادث بود، در برابرِ حملاتِ عشق از دست رفت و چون محبوبم با زیباییِ خیره‌کننده‌اش (که مانندِ تیغی بران است) به من هجوم آورد، من هیچ دفاعی نداشتم.

وقتی توان و قدرتِ صبوری در وجودم باقی نماند، غمِ عشق چنان بر من چیره شد که تواناییِ مقاومت را از من گرفت و نیرویِ درونی‌ام را در هم شکست.

عشق تمامِ داراییِ من که همان صبر و شکیبایی بود را به تاراج برد و بختِ بدم نیز چنان با من همراه شده که قصدِ جدایی و رها کردنِ من را ندارد.

من بارها و بارها از راهِ عشق به سویِ او رفته‌ام و قدم پیش گذاشته‌ام، اما او حتی با نگاهی پُر از لطف و عنایت به من توجهی نکرد.

من بنده و مطیعِ او هستم و ستمِ او را با جان و دل می‌پذیرم؛ چرا که او حاکم و فرمانروایِ من است. کارِ او بی‌رحمی کردن است و خویِ من نیز تحملِ این بارِ گران است.

ای محبوبِ من که چون گلی خوش‌بو هستی، امیدوارم روزی مرا به یاد آوری؛ همان سعدیِ بیچاره‌ای که بلبلِ خوش‌سخن و عاشقِ پیشه‌یِ تو بود.