دیوان اشعار - غزلیات

رسم دوستی این نیست که عهدشکنی کنی و دوستان را ترک بگویی؛ نباید ابتدا رخسار خود را نشان بدهی و دوباره آن را پنهان کنی که این کار خلاف آیینِ مهربانی است.

منِ عاشق، مقامِ پادشاهی و عظمتِ تو را در برابرِ عشقم ناچیز و بازیچه می‌بینم؛ با این حال، در برابرِ تو چنان درمانده‌ام که نه طاقتِ دوری‌ات را دارم و نه جرئتِ سخن گفتن با تو را.

هزاران درد و راز در سینه دارم که می‌خواهم پنهان نگه دارم، اما وقتی غمِ عشق بر من غلبه می‌کند، لب‌هایم مانند غنچه‌ای که می‌شکفد، ناخودآگاه باز می‌شود و رازِ دلم فاش می‌گردد.

آن‌قدر در برابر تو ضعیفم که حتی تواناییِ آن را ندارم که حقِ خود را از تو بگیرم؛ تو خودت مرتکبِ گناه و جفا می‌شوی و سپس با وقاحت بر سرِ من فریاد می‌کشی و طلبکار می‌شوی.

چه کسی ادعا می‌کند که قامتِ بلندِ تو مانند سروِ بوستان است؟ به باغ برو و سروی را بیاور که بتواند مانند تو این‌چنین با ناز و خرامان راه برود؛ سرو کجا و خرامشِ تو کجا!

چنان تو را دوست دارم که حتی فکرِ رسیدن به وصالِ تو نیز به ذهنم نمی‌رسد، زیرا کمالِ دوستی این است که هیچ خواسته‌ای از دوست نداشته باشی و فقط به خودِ او بیندیشی.

هدفِ خسرو از عشق، وصالِ جسمانی و در آغوش کشیدنِ شیرین بود؛ اما محبتِ حقیقی (مانند عشقِ فرهاد) کارِ جان‌کاه و دشواری چون تیشه زدن به کوه بیستون است.

نصیحت کردنِ عاشقِ سرگردان کار بسیار آسانی است، اما این پندها را به چه کسی می‌گویی؟ عاشق چنان در بندِ عشق است که توانِ شنیدن و پذیرفتنِ هیچ اندرزِ عاقلانه‌ای را ندارد.

پیش از این، از دستِ خواب‌هایِ آشفته و خیالاتی که در خواب می‌دیدم شکایت داشتم، اما اکنون کار به جایی رسیده که از بی‌خوابیِ شبانه و چشم بر هم نگذاشتن شکایت دارم.

اگر به خاطرِ ترس از شمشیرِ جفایِ معشوق عقب‌نشینی کنی، نشان‌دهنده‌ی بی‌همتیِ توست؛ کسی که از نیشِ خار می‌ترسد، هرگز به شیرینیِ انگبینِ وصال نخواهد رسید.