دیوان اشعار - غزلیات

تا کی می‌توان با صبر و شکیبایی چشم بر حقایق و احساسات بست؟ برای ما که سراسرِ هستی و حاصل زندگی‌مان در آتش عشق می‌سوزد، دیگر هیچ راه و چاره‌ای جز تسلیم شدن در برابر این سوختن باقی نمانده است.

اگر نگاهِ پاک و صادقانه‌ی مرا به سویِ تو، گناه می‌پندارند، پس من جز این گناه که گرد آورده‌ام، دستاورد و حاصلِ دیگری در زندگی ندارم.

چه بسیار شب‌هایی که از شدت شور و اشتیاق، جامه بر تن می‌درم و چه بسیار صبح‌هایی که همان جامه‌ها را برای ادامه زندگی وصله می‌کنم؛ این رنجِ تکراری و متناقضِ عاشق است.

زهد و پرهیزکاری نمی‌تواند دردِ عاشقِ بیمار را درمان کند؛ در این راه تنها چاره، حضورِ عاشقانه (شمع و شراب) است و هرگونه خودنمایی و فخرفروشی پیشِ تو بی‌ارزش است.

با چه آبرو و شایستگی می‌توانم از وصال تو سخن بگویم، در حالی که هنوز حتی شکرِ خیالِ تو را نیز نتوانسته‌ام به‌جای آورم و به دست بیاورم.

شیرین‌زبانی و سخنوریِ من در برابرِ کلامِ تو چه ارزشی دارد؟ مانندِ آن است که کسی بخواهد در روزِ روشن، مشعلی را پیشِ نورِ خورشید روشن کند و عرض اندام نماید.

حسود و بدخواه، سخن و منطقِ مرا شنید و حیرت‌زده ماند؛ او در برابرِ این بلاغت و قدرتِ کلام، راهی جز این ندارد که یا در خاموشی بماند و یا از من سخن گفتن بیاموزد.