دیوان اشعار - غزلیات

کسی که در خواب ناز است، از رنجِ شب‌زنده‌داریِ عاشق بی‌خبر است؛ درست مانند کسی که در امنیت خوابیده و سختیِ کشیک دادن و بیداریِ پاسبانان را در شب‌های دراز درک نمی‌کند.

اگر من به خاطر غمِ عشق گریه می‌کنم و تو به عقل من می‌خندی، در اشتباهی؛ زیرا درکِ ظرافت‌ها و دشواری‌های عشق، تنها برای کسانی ممکن است که در این راه آزموده و کارکشته‌اند.

سرزنش کردن کسی که دل به عشق سپرده، هیچ فایده‌ای ندارد؛ اگر قصد نصیحت دارید، باید به سراغِ معشوقانی بروید که دل‌ها را می‌ربایند و آن‌ها را راهنمایی کنید.

ای معشوقِ خوش‌سیما، با غرور و بی‌توجهی گام برمدار و مراقب باش؛ که شاید آه و ناله ستمدیدگانِ عاشق، گریبان‌گیرت شود و خدایِ دادخواه تو را به سزایِ اعمالت برساند.

من در خود تواناییِ دست کشیدن از مهرِ اینان را نمی‌بینم؛ پس بگذار هر جفا و ستمی که می‌خواهند بر من روا دارند، که من از این عشق بازنمی‌گردم.

عاشقی که دلی روشن و بینا دارد، از سختی‌های روزگار و تاریکیِ شب نمی‌نالد؛ زیرا به خوبی می‌داند که پس از هر تاریکی و دشواری، صبحِ روشنایی و آسودگی فرا خواهد رسید.

گمان مبر که من از تو دست برمی‌دارم و از عشق تو می‌گذرم؛ پیوند میانِ عاشق و معشوق چنان عمیق و محکم است که هیچ قدرتی، حتی شمشیر، توانِ گسستن آن را ندارد.

حتی اگر رقیب بخواهد مرا از میان ببرد، من باز هم از تو روی برنمی‌گردانم؛ همان‌گونه که مشتاقِ گل، مجبور است برای لذت بردن از عطرِ آن، خشم و تندیِ باغبان را نیز تحمل کند.

من اختیار و اراده خود را تسلیمِ عشق کرده‌ام؛ دقیقاً مانند شتری که زمامش را به دست ساربان سپرده‌اند و هر کجا که او بخواهد، او را می‌برد.

معشوقی که همچون فروشنده شکر در مصر، غرق در شیرینی و نعمت است، چه می‌داند که مگس (عاشق بیچاره) چه حال و وضعی دارد که این‌چنین مشتاقانه به دورِ او می‌گردد؟

ای سعدی، شاید شایسته باشد که معشوق با آستین تو را دور کند (مانند مگس)؛ تا دیگر این‌گونه خوار و کوچک به دورِ کسانی که لب‌های شیرین دارند، نگردی.