دیوان اشعار - غزلیات

باد از سمت باغ، رایحه‌ای دل‌انگیز می‌آورد که نشان از بیداری طبیعت دارد؛ حالا که صبح دمیده و روز آغاز شده است، برخیز و چراغِ شبانه را خاموش کن که دیگر نیازی به آن نیست.

اگر می‌خواهی همه مردم را مانند من بی‌دل و مستِ عشق کنی، باید چهره‌ات را به صالحان نشان دهی و زاهدان را نیز به چشیدنِ شراب دعوت کنی تا آن‌ها هم حقیقت را دریابند.

گروهی از روی نادانی، رقص و پایکوبیِ عارفانه (سماع) و عشق را سرزنش می‌کنند؛ نغمه و زمزمه‌ای خوش از عشق سر بده تا این ناخوشان و کوته‌فکران از مجلسِ ما بروند.

خرقه (نماد زهد ریایی) را بگیر و در عوض به من میِ عشق بده؛ باده بیاور و غم‌های مرا ببر، چرا که عاقلانِ دنیوی از لذتِ عیش و مستیِ عاشقان هیچ نمی‌دانند.

دودِ ناشی از سوختنِ جانِ عاشقان به سقفِ آسمان می‌رسد، اما این سخن برای کسانی که آتشِ عشق در وجودشان خاموش شده و سرد و بی‌روح هستند، هیچ ارزشی ندارد.

اگر خواهانِ رقصِ حلال هستی، باید از سنتِ اهل معرفت پیروی کنی؛ یعنی دنیا را زیر پای بگذاری و تمامِ همت خود را صرفِ آخرت و امورِ باقی کنی.

من رنج و دردِ پنهان را مانند تیغی در درون می‌خورم و آهِ خود را در سینه پنهان می‌کنم، چرا که گوشِ شنوایی نیست که ناله و فریادِ دردمندانِ ساکت را بشنود.

تا کی مرا نصیحت می‌کنی که از پیِ زیبارویان مرو؟ چگونه نروم؟ وقتی که من اختیارِ خود را از دست داده‌ام و شوقِ دیدار، مرا کشان‌کشان به دنبالِ خود می‌برد.

من به دلیلِ گذشتِ زمان پیر و شکسته نشده‌ام؛ بلکه نگاهِ دلربایِ زیبارویان است که مویِ سیاه مرا سپید کرده است.

هوا بویِ بهشت می‌دهد، اما ما در گروِ رنج‌های دنیوی گرفتاریم؛ آبِ حیات (نمادِ جاودانگی) جاری است و ما همچنان با خستگی، تنِ خود را در این دنیا می‌کشیم.

ای سعدی، بادِ بهاری و بویِ گل هم‌دست شده‌اند تا تو را به سخن بیاورند؛ تو که بلبلِ خوش‌سخنِ این گلستانی، حیف است که خاموش باشی.