دیوان اشعار - غزلیات

نفرین بر کسی باد که میان ما و دوستانمان جدایی افکند و ما را از یاران عزیز دور ساخت.

جان و دلم در کنجِ تنهایی و دوری، فرسوده و ضعیف گشت؛ همان‌گونه که بلبلی خوش‌نوا در فصل بهار (که زمانِ شادی و آزادی است) در قفس اسیر شده و از نعمتِ گل و گلستان محروم است.

آن‌ها مرگ و نابودیِ ما را چنان بی‌اهمیت و ناچیز انگاشتند که گویی کشته شدنِ مورچه‌ای در زیر سمِ اسبِ سواران است؛ یعنی کوچکترین ارزشی برای جان و هستی ما قائل نشدند.

به هر گروه و جماعتی که برای پناه و امان‌جویی روی می‌آورم، جز کسانی که پیمان‌شکن هستند و به اعتماد و زنهارِ دیگران خیانت می‌کنند، کسی نمی‌یابم.

من در آغازِ آشنایی و معاشرت نمی‌دانستم که سرانجامِ کارِ این مدعیانِ دوستی و حق‌شناسی، این‌گونه بی‌وفایی و پشت کردن به پیمان است.

من گمان می‌کردم به گنجینه‌ای ارزشمند (دوستیِ خالص) دست یافته‌ام، اما نمی‌دانستم که طبق باورهای کهن، بر روی گنج‌ها ماران خفته‌اند؛ یعنی این دوستیِ ظاهر‌فریب، در باطن خطرناک و آسیب‌رسان بود.

ای دل! اگر اصرار داری که عاشق باشی و دوستی کنی، باید ناچار باشی که ستم و جفایِ بی‌شمارِ مردم را با جان و دل بپذیری و تحمل کنی.

ای سعدی، این رسمِ جوانمردی و شرطِ دوستی نیست که دوستان در روزهای سخت و هنگامِ هجومِ بلاها (تیربارانِ حوادث)، یاری را تنها بگذارند و از او روی برگردانند.

چه زیبا و باشکوه است که انسان با اخلاصِ کامل و ارادتِ قلبی، در راهِ رسیدن به معشوق و دوست، سر بر پای او نهد و جانِ خود را فدا کند.