دیوان اشعار - غزلیات

چه بسیار دلپذیر است شمیمِ عشق که از نَفَسِ جان‌هایِ پُرنیاز به مشام می‌رسد. دلی که در انتظارِ توست، از شدتِ دوری خونین است، اما لب‌هایم همچنان به امیدِ رسیدن به تو، خندان و شادمان است.

مگر کسی که تمامِ عمر چشمانش را بر رویِ زیبایی‌هایِ دنیا بسته باشد، می‌تواند از ترفندها و نیرنگ‌هایِ چشمِ فریبنده و دلربایِ تو در امان بماند.

نگاه کردن به چهره‌ی تو را مجاز دانستند، اما همین نگاه، باعثِ هدر رفتنِ خونِ هزاران عاشقِ بی‌گناه شده است؛ چرا که با این نگاه، دلِ خردمندان را می‌برید و آرامش را از آن‌ها می‌گیرید.

کوچه و محله‌یِ زیبایان، هر لحظه شاهدِ آشوب و فتنه‌ای است که از سویِ افرادِ بی‌پروا، مستان، معاشران و رندانِ عالم ایجاد می‌شود.

اگر از کمندِ عشقِ تو فرار کنم، به کجا پناه ببرم؟ چرا که رهایی بدونِ تو همچون قفسی تنگ است و زندگی کردن بدونِ حضورت، حکمِ زندانی شدن را دارد.

اگر مرا نمی‌پسندی و به من بی‌میلی، دست‌کم مرا به دستِ دشمنان مسپار؛ چرا که من با وجودِ تمامِ بی‌مهری‌ها و جفاهایِ تو، هرگز از عشقت دست برنمی‌دارم و به دنبالِ کسانِ دیگر نمی‌روم.

اندکی کنارم بنشین، سخنی بگو و حرف‌هایم را بشنو؛ چرا که سخن گفتنِ تو با آن دهانِ خندان، چنان تأثیری بر جانم دارد که گویی روزِ قیامت است و واقعه‌ای بزرگ رخ داده.

اگر شاعران و سخن‌سنجانِ شیرین‌سخن، این شیرینیِ کلام و چهره‌یِ تو را ببینند، از شدتِ حیرت و حسرت، دستانِ خود را همانندِ نیشکر با دندان می‌جوند.

ای سعدی، گویی تمامِ زیبایی‌هایِ عالم به تو عاشق شده‌اند؛ چرا که در سایه‌یِ وجودِ تو، چنان صلحی برقرار است که گویی گرگ و گوسفند با هم در آرامش نشسته‌اند.