دیوان اشعار - غزلیات

عمرها در جست‌وجوی هدفِ اصلیِ هستی (خدا یا حقیقت)، با تمام وجود و جان‌ودل تلاش کردیم؛ غافل از اینکه آن محبوبِ حقیقی در خانه (درونِ خودِ ما) بود و ما بی‌هوده دورِ دنیا می‌گشتیم.

جایگاه و شکوهِ آن محبوب، از حدودِ مکان فراتر بود؛ با این حال ما در طلبِ او تمامِ مکان‌ها و جهان را جست‌وجو کردیم.

همچون بلبل که شب‌ها تا طلوع خورشید بی‌قراری می‌کند، ما نیز ناله سر دادیم؛ اما هنگامی که حقیقتِ آن خورشیدِ رخشان نمایان شد، مانند خفاش که طاقتِ نور را ندارد، پنهان شدیم.

با خود عهد بسته بودیم که دیگر به زیبارویان نگاه نکنیم، اما آن‌ها دل ما را ربودند و ما به ناچار و از سرِ اجبار، دوباره به تماشا و نگران‌شدن پرداختیم.

پیش از این، اوصافِ یوسف (محبوبِ زیبارو) را برای ما می‌گفتند و ما شیفته بودیم؛ اما وقتی خودِ او ظاهر شد، ما چنان محوِ تماشا شدیم که هستی و نشانِ خود را از یاد بردیم.

به خلوت‌خانه رفته بودیم تا با دوری از باده‌نوشی، راهِ پارسایی در پیش گیریم، اما ای ساقی، باده را بیاور که دوباره به همان میلِ گذشته بازگشتیم.

بگذار تمامِ اهالیِ شهر بیایند و ببینند که ما که پیر و خسته شده بودیم، با عشق دوباره به جوانی و طراوت رسیدیم.

ای سعدی! به آن لشکرِ زیبارویان بگو که برای شکارِ دل ما نیایند، زیرا ما از پیش صیدِ یکی از آن‌ها شده‌ایم و دیگر دلی برای ربودن باقی نمانده است.