دیوان اشعار - غزلیات

امشب هنگامِ آن نیست که چشمانِ همنشین و دوستدارِ محبوب به خواب رود؛ چرا که حتی ساکنانِ بهشتِ جاویدان نیز از غرق شدن در لذتِ حضورِ معشوق، به خوابِ غفلت فرو نمی‌روند.

نسیمِ بهاری با نوازشِ خود، زمینِ مرده را دوباره زنده می‌کند؛ پس تنها انسانی با دلی سنگی باقی می‌ماند که با این نسیمِ حیات‌بخش، در او تغییری ایجاد نمی‌شود و زنده نمی‌گردد.

من رایحه و نشانه‌هایی از آن یوسفِ گم‌گشته‌ام را می‌شنوم، اما اگر این حالِ درونی را بازگو کنم، همگان مرا به دیوانگی و هذیانِ کهنه متهم می‌کنند.

عاشق آن‌چنان غرق در شورِ خویش است که گوشِ شنوایی برای اندرز و نصیحتِ دیگران ندارد و دردهای ناشی از عشق، با نسخه‌های پزشکان و حکیمان درمان نمی‌شود.

اطرافیان مرا تشویق می‌کنند که از فکرِ معشوق دست بکشم و توبه کنم، اما این توبه، خود گناهی بزرگ است؛ چرا که پشیمانی از عشق، خیانت به پیمانِ دل است.

ای همراهانِ سفر، دست از سرِ من بردارید و مرا رها کنید؛ چرا که من قصد دارم در آستانه‌یِ درگاهِ دوست، برای همیشه اقامت گزینم.

ای برادر، این غمِ عشق را همانندِ آتشِ نمرود نپندار (که سوزاننده است)؛ چرا که برای من، این شعله‌ی عشق، همانندِ گلستانی است که برای ابراهیم شد.

حتی مردگانِ پوسیده در گور نیز اگر تو از کنار مزارشان عبور کنی، از شوقِ حیاتِ دوباره، رقص‌کنان از خاک برمی‌خیزند.

من تنها طمعِ رسیدن به وصالِ تو را دارم و بیمِ هجرانت را در سر می‌پرورانم؛ غیر از این، دیگر هیچ امید یا ترسی از هیچ‌چیزِ این جهان در دل ندارم.

تعجبی ندارد اگر کسی در درگاهِ دوست کشته شود و جان بازد؛ تعجب در این است که چگونه انسانِ زنده‌ای می‌تواند از درِ خیمه‌ی او به سلامت و بی‌آسیب بیرون بیاید!

ای سعدی، عشقِ حقیقی با خواهش‌های شهوانی آمیخته نمی‌شود؛ همان‌طور که شیطانِ رانده‌شده، هرگز جرئتِ حضور در برابرِ تسبیح‌گویانِ فرشتگان را ندارد.