دیوان اشعار - غزلیات

گمان مبر که من با شنیدن سرزنش دیگران یا به خاطر سختی راه، درگاه تو را ترک خواهم کرد؛ قلب و جان من این‌جاست و اگر قصد رفتن داشته باشم، باید دلم را پس بدهی تا بتوانم با خاطری آسوده و سلامت بروم.

من پیش از آنکه قدم در این راه بگذارم، از جان و سر خویش گذشته‌ام؛ من با حیله و ریا به سوی تو نیامده‌ام که با یک سرزنش یا ناملایمت از راه به در شوم و بازگردم.

من از هواداران دیرینه و وفادار تو هستم و حاضرم جان عزیزم را در راه تو فدا کنم؛ این عشق من، یک دلبستگی تازه و ساختگی نیست که بخواهم از ترس تاوان یا خسارت، راه بازگشت پیش بگیرم.

اگر این فرمان از سوی تو به گوشم برسد که بمیر، من با کمال میل و افتخار تا لبه‌ی گور می‌روم؛ چرا که فرمان تو، حتی اگر فرمان مرگ باشد، برای من عین عزت و کرامت است.

و اگر بدانم در لحظه مرگ و در روز رستاخیز، محشور شدن و همراهی با تو نصیبم می‌شود، از لحظه برخاستن از گور تا روز قیامت، با رقص و شادمانی گام برمی‌دارم.