دیوان اشعار - غزلیات

توانایی و آرامشی در من نیست که بتوانم حتی لحظه‌ای بدون تو بنشینم؛ جز دیدن چهره تو، هیچ تمایلی ندارم که به روی هیچ‌کس دیگری نگاه کنم.

من از همان آغازِ دل‌بستن، دانستم که با دلبستگی به تو (شیرین) در چه راه دشواری قدم می‌گذارم و می‌دانستم که عاقبت، مانند فرهاد باید از جان خود در راه شیرین دست بشویم.

من برخلاف تمام مردم دنیا، تو را دوست دارم؛ اگر دیگران این عشق را مایه سرزنش می‌دانند و آن را خللی در عقل یا دین من قلمداد می‌کنند، اهمیتی نمی‌دهم.

اگر بخواهی با شمشیر به جنگ من بیایی، من هیچ دفاعی نمی‌کنم و سپر در برابرت می‌اندازم؛ چرا که تو پیش از این با زیباییِ دستانت، مرا کشته‌ای.

ای صبحِ رهاییِ مشتاقان، اگر زمانِ پایانِ هجران نزدیک شده است، طلوع کن؛ چرا که این شبِ طولانیِ جدایی (شب یلدا)، ماه و ستاره‌ام را از من گرفته و مرا ملول کرده است.

از بدو هستی، همواره با سختی و شکست روبه‌رو بوده‌ام؛ اکنون با وجودِ مسکین و درمانده بودن، امید به بخشایش و لطف تو دارم.

به دلی نیازمندم که همچون شمع بسوزد و بر دردِ جانِ من ترحم کند؛ چرا که کسی جز او را نمی‌بینم که در بالینم با سوزِ درونی بر حالم بگرید.

لب‌های تو از شدت خنده، دائم باز است و با هم جفت نمی‌شوند؛ آیا روا می‌داری که من همچون بوتیمار در حسرت تو بنشینم؟

رقیب با حسادت انگشت به دندان می‌گزد و به من می‌گوید سعدی، چشمانت را ببند (نگاه نکن)؛ اما من به باغبان (معشوق) می‌گویم نگران نباش، من فقط نظاره‌گر زیبایی هستم و قصدِ چیدن گل را ندارم.