دیوان اشعار - غزلیات

اگر روزی فرصتی پیش بیاید که بتوانم انتقام بی‌توجهی‌های گذشته را از تو بگیرم، تمام شب را به گله‌گذاری و تلافی عهدهای شکسته‌شده خواهم گذراند.

تو را چنان عمیق و خالصانه دوست دارم که اگر روزی زمانه ما را از هم جدا کند، تو توانِ آن را داری که دوری مرا تحمل کنی و صبر پیشه سازی، اما من چنین توانی ندارم.

دلم بارها به من نهیب می‌زند که چشم بر این فتنه‌انگیزی‌ها ببند و از نگاه به تو پرهیز کن، اما باز هم چشمانم ناخودآگاه به سمت قامت دلربای تو کشیده می‌شود.

تو چنان زیبا و موزونی که شایسته است در باغ بنشینی، وگرنه باغبان از دیدن زیبایی تو خجالت‌زده می‌شود و دیگر حاضر نیست درخت سرو را در باغ بکارد.

دوستان و همراهانم هر کدام به سویی رفتند و مرا تنها گذاشتند، برعکسِ من که همچون کسی که در خارستان گیر کرده، در بندِ این عشق گرفتار مانده‌ام.

به دریایی از غم و عشق گرفتار شده‌ام که انتهایی برای آن نمی‌بینم و به کسی دل بسته‌ام که سرگشته و درمانده‌اش هستم و راه رهایی از این بند را نمی‌دانم.

دوری از تو برایم بسیار دشوار و تحمل‌ناپذیر است، اما چاره‌ای جز صبر ندارم؛ زیرا اگر از این رنج بگریزم، ثابت‌قدم نخواهم بود و در عشق شکست می‌خورم.

از شب‌های تاریک و تنهایی من پرس‌وجو نکن؛ چرا که حتی در روزِ وصال هم آن‌قدر غرق در زیبایی تو هستم که حیران و سرگشته می‌مانم، چه برسد به شبِ فراق.

شب‌ها سعی می‌کنم آهسته ناله کنم تا دردم پنهان بماند، اما این فریاد درونی به گوش همه جهانیان رسیده و رازم برملا شده است.

یک لحظه خلوت کردن با محبوب، از صد سال زندگی در رفاه و خوش‌گذرانی بهتر است؛ من به دنبال آزادی و رهایی از بندِ عشق نیستم، چرا که حتی در زندان، اگر با تو باشم، آن را دوست دارم.

من آن پرنده سخن‌گوی (شاعر) هستم که اگرچه جسمم در خاک دفن شود، اما همچنان آوا و کلامِ پُر معنای من در گلستانِ ادبیات زنده است و شنیده می‌شود.