دیوان اشعار - غزلیات

آنچه تو می‌بینی، چهره‌ای معمولی نیست که بتوانم زیبایی‌اش را با کلمات توصیف کنم؛ از کس دیگری بپرس که او را نمی‌شناسد، زیرا من در برابر این همه زیبایی، چنان حیرت‌زده‌ام که زبانم بند آمده است.

همه مردم تنها ظاهرِ کار را می‌بینند، اما آن هنری که من در این خلقت می‌بینم، دیگران نمی‌بینند؛ همه فقط کلمات را می‌خوانند، اما من در این نقش و خطوط، معنایی عمیق می‌خوانم که از دید دیگران پنهان است.

عجیب نیست که جوینده‌ی دوست در راهِ رسیدن به او سرگشته و سرگردان باشد، اما تعجب در اینجاست که من با وجود اینکه به وصالِ او رسیده‌ام، همچنان سرگردان و حیران مانده‌ام.

درخت سرو را در باغ می‌کارند، اما اگر تو به من اجازه دهی ای سروِ روان و خرامانِ من، تو را بر سر و چشمِ خویش می‌نشانم و گرامی می‌دارم.

عشقِ من به چهره‌ی گلگونِ تو، مربوط به امروز و دیروز نیست؛ سال‌های بسیاری است که من در این گلستانِ عشق، همچون بلبلی نغمه‌خوانم.

قسم به سرِ تو که هرگز از پیمانی که در راهِ محبت با تو بسته‌ام، بازنخواهم گشت؛ حتی اگر به من دستور بدهی که با سر بر روی پیکانِ تیزِ تیرها راه بروم، اطاعت می‌کنم.

منتظر می‌مانم تا زمانی که جانم در راهِ رسیدن به جانان فدا شود؛ زیرا هیچ کاری بهتر و ارزشمندتر از این نیست که جانم را در این راه از دست بدهم.

ای دوستِ عزیز، هر نصیحت و پندی که به من بگویی با جان و دل می‌پذیرم، اما از من نخواه که در عشقِ تو صبر پیشه کنم و دست بکشم، چرا که من چنین توانایی‌ای ندارم.

برای من عجیب است که طبعِ عاشق‌ پیشه و هوسناکِ مرا ملامت می‌کنند؛ من خودم از کسانی که هیچ شور و شوق و احساسی (طبع) در وجودشان نیست، در تعجبم.

گفته بودی که در تمامِ این عالم چه کسی مثلِ سعدی است؛ من از خودم چیزی ندارم و هیچ‌کسم، هر چه تو بخواهی و بگویی، من همانم.

اگر با نگاهِ لطف و پذیرش با من برخورد کنی، من به جایگاهِ فرشتگان می‌رسم، و اگر با خشم و تازانه مرا برانی، به جایگاهِ شیطان سقوط می‌کنم.