دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که از حال و یاد محبوب آگاه هستم، از حال و هویت خودم بی‌خبرم؛ حضور معشوق در من چنان پررنگ است که مجالی برای من باقی نمی‌ماند تا بگویم من هم وجود دارم.

از شدت شور و شوقِ وافر، پیراهنِ خود را پاره پاره می‌کنم؛ چرا که وجود من اکنون سراسر به معشوق تبدیل شده و این کالبد خاکی و پیراهن، برای من همچون مانعی است که باید از میان برود.

ای رقیب، بیهوده تلاش نکن و با من سر جنگ نداشته باش؛ من حاضرم چشمانم را از حدقه بیرون بیاورم، اما حاضر نیستم لحظه‌ای نگاهِ اشتیاق‌آمیز خود را از معشوق برگردانم.

حتی اگر بخواهم ادعا کنم که ماجرایی عاشقانه ندارم و آن را پنهان کنم، باز هم دوست و دشمن با دیدن رفتار و شنیدن سخنان من، به عمقِ عشق و آشفتگی‌ام پی می‌برند.

در هیچ جمعی در این شهر نیست که صحبت از غم و اندوهِ من نباشد؛ در واقع من به موضوع و افسانه اصلیِ هر انجمن و نشستی تبدیل شده‌ام.

معشوق از من برید و دوری گزید و هیچ اهمیتی به رنج و دردِ دلِ من نداد؛ اما من چنان دلبسته‌ام که توانایی بریدن و ترک کردنِ او را ندارم.

اگر این سوز و گدازِ عاشقانه تا زمان مرگ با منِ درمانده همراه باشد، چنانچه پس از مرگ خاکِ قبرم را کنار بزنی، خواهی دید که کفنِ من نیز از شدت این آتشِ درونی، سوخته است.

اگر تشنه ریختن خونِ منی، من آماده‌ام و سرم را تقدیم می‌کنم؛ هیچ باکی ندارم، چرا که جای گرفتنِ سرِ من بر فتراکِ اسبِ تو، بسیار ارزشمندتر از آن است که بر روی بدنِ خودم باشد.

اگر تمام مردم، زن و مرد، علیه من برخیزند و بر من جفا کنند، اگر حتی ذره‌ای از وفاداری به تو روی برگردانم، آن‌گاه دیگر انسان نیستم.

عقل حکم می‌کند که انسان از تیر فرار کند، اما من اگر تیر از جانب تو پرتاب شود، حتی پلک بر هم نمی‌زنم (و از آن استقبال می‌کنم).

از وقتی دهانِ شیرینِ تو شروع به سخن گفتن کرده است، می‌ترسم که با این شیرینی و زیباییِ کلام، آشوبی بزرگ در جهان به پا کنی.

فاصله میان لب‌های من (سعدی) و دهانِ تو بسیار زیاد است و من لایقِ آن نیستم؛ همین که نامِ لب‌های تو بر زبانم جاری می‌شود، برای من کفایت می‌کند.