دیوان اشعار - غزلیات

غم دوری از دوستان چنان بر دلم سنگینی کرد که گویی مرا از پای درآورده است. من به اجبارِ سفر حرکت می‌کنم، اما شترِ من که کجاوه بر پشت دارد، از شدت سنگینیِ غمِ من، قدم از قدم برنمی‌دارد.

شترها وقتی به مقصد می‌رسند بار خود را بر زمین می‌گذارند و آسوده می‌شوند، اما بار عشقِ تو در دلِ من چنان است که حتی اگر هزاران فرسنگ از تو فاصله بگیرم، همچنان بر دوش من باقی می‌ماند و سبک نمی‌شود.

ای ساربان که افسار شتر را می‌کشی، کمی درنگ کن و با شتاب نرو؛ چرا که از یک سو تو شتر را به جلو می‌کشی و از سوی دیگر، زنجیرهایِ سنگینِ عشق و اندوه مرا به زمین می‌دوزند و نمی‌گذارند حرکت کنم.

از یک سو بارهای سنگینِ جور و جفا را بر دوش دارم و از سوی دیگر، هوا و هوسِ دوری، پرده‌های صبرم را دریده است. راه پیشِ رویم باز است اما دلم در گذشته و نزدِ تو جامانده است؛ این تضاد، کار را بر من دشوار کرده است.

دوستی و شناختِ دیرینه‌ی ما با دوری و فاصله از بین نمی‌رود. اگرچه تو از نظرِ جسمی غایب هستی، اما من تو را در پیشِ رویِ چشمانِ دلم می‌بینم و با تو مواجهم.

در نهایت، هدفِ من در زندگی فقط تو هستی و تو نهایتِ تلاش و آرزوی منی. تا زمانی که به وصال تو نرسم، دست از امید و دامانِ تو برنمی‌دارم.

یادِ تو بر زبانم جاری است و فکر تو در قلب و جانم نهفته است. چگونه ممکن است که از یادم بروی، در حالی که تو در تمامِ رگ‌ها و بندبندِ وجودِ من نفوذ کرده‌ای؟

من چنان به تو مشغولم که از همه‌چیزِ دنیا بی‌خبر شده‌ام و چنان در اندیشه‌ی تو غرق هستم که از حضورِ تمامِ مردم غافل گشته‌ام.

اگر نگاهی (لطفی) به من بکنی، مزرعه‌ی صبرِ من دوباره سبز می‌شود و به ثمر می‌نشیند؛ اما اگر نظری نکنی، ریشه‌ی امیدِ من خشک می‌شود و حاصلی جز تباهی ندارد.

ای سعدی، تو هرگز آیین عشق‌ورزی را رها نمی‌کنی؛ البته که رها نمی‌کنی، چرا که این خویِ عاشقی با خمیره‌ی وجود و سرشتِ من آمیخته شده است و بیرون‌رفتنی نیست.

من با تمامِ دانشی که دارم، در درمانِ دردِ شوق و اشتیاقِ تو ناتوانم و با تمامِ عقل و خردی که دارم، در چاره‌جویی برایِ کارِ عشق، نادان و درمانده هستم.