دیوان اشعار - غزلیات

بسیار کوشش کردم که راز عشق خود را پنهان نگه دارم، اما همچون دیگی که بر آتش نهاده‌اند، بی‌قرار بودم و نتوانستم آرام بمانم و نجوشم.

در ابتدا کاملاً مراقب بودم که دلم را به کسی نسپارم، اما به محض آنکه سیمای تو را دیدم، نه شکیبایی برایم باقی ماند و نه عقل و هوشی برایم به جا ماند.

پیامِ زیباییِ دهانِ تو به جانِ من رسید و مرا شیفته کرد؛ از این رو، نصیحت‌های مردم درباره ترکِ عشق، برایم همچون داستانی خیالی و بی‌اساس است که هیچ وزنی در گوشِ من ندارد.

مگر اینکه تو چهره خود را پنهان کنی و این آشوب و فتنه‌ای که به پا کرده‌ای را بخوابانی، زیرا من طاقت ندارم که چشم از دیدن تو برگیرم.

من که دلی ناآرام و گریزان دارم، بهتر است که به مجلس سماع و پایکوبی نیایم؛ زیرا اگر وارد شوم و از خود بی‌خود شوم، کارم به جایی می‌رسد که دیگران باید مرا بر دوش بگیرند و از آنجا بیرون ببرند.

بیا امروز با منِ عاشق آشتی کن و امشب را در کنارم باش، زیرا دیشب از شدتِ انتظارِ تو، چشمانم لحظه‌ای خواب به خود ندید.

تو مرا به هیچ انگاشتی و بی‌ارزش کردی، اما من همچنان بر عهد خود پایبندم و حاضرم قسم بخورم که حتی یک تار مویِ تو را با تمامِ دنیا عوض نمی‌کنم.

من باید شرح درد و جراحتِ عشقم را نزدِ کسی ببرم که خود زخم‌خورده باشد؛ چرا که فردِ تندرست و بی‌درد، تنها به سرزنشِ من می‌پردازد، آنگاه که از سوزِ درونم فریاد می‌زنم.

به من نگو که سعدی! راه عشق را رها کن؛ سخن‌گفتن از این پندها چه سودی دارد، وقتی می‌دانی که من هرگز پندِ تو را نمی‌شنوم و به آن عمل نمی‌کنم؟

راهیِ بیابانِ عشق‌شدن و تلاش‌کردن، بهتر از نشستن و بیهوده عمر تلف کردن است؛ حتی اگر به هدف هم نرسم، تا آنجا که در توان دارم کوشش خواهم کرد.