دیوان اشعار - غزلیات

من از ظلم و جفایی که از سوی محبوبم بر من می‌رسد لذت می‌برم و آن را دوست دارم، اما حقیقت این است که توان تحمل آن را ندارم و با سختی و ناتوانی، این بارِ سنگین را به دوش می‌کشم.

من جانِ خود را به دست گرفته‌ام تا آن را فدای قدم‌های او کنم؛ مبادا گمان کنی که این جان را به دست گرفته‌ام تا از دست او بگریزم و جان سالم به در ببرم.

هر زمان که آن محبوبِ سنگ‌دل و بی‌رحم، چهره نشان می‌دهد و دلبری می‌کند، من از شدتِ خجالت یا سنگینیِ بیدادگری‌اش، سرم را به زیر می‌اندازم و در گریبان فرو می‌روم.

چه با مهربانی مرا فرا بخوانی و چه با خشم مرا از خود برانی، من بنده و مطیعِ تو هستم و چه بخواهم و چه نخواهم، چاره‌ای جز فرمان‌برداری از تو ندارم.

می‌گویند صبر، درمان دردِ عاشقان است؛ اما من که دیوانه‌ی عشقم، نه دردم آرام می‌گیرد و نه به آن درمانی که می‌گویند دسترسی دارم.

ای ساربان، آرام حرکت کن و با ما که ناتوان و خسته‌ایم مدارا کن؛ چرا که تو بارِ محبوب را با خود می‌بری و من بارِ سنگینِ دوری و هجران را بر دوش دارم.

در روزگارِ خوشی و سلامت، قدرِ آن را ندانستم و شکرش را به جای نیاوردم، برای همین است که اکنون از شدتِ پشیمانی و حسرت، دستانم را به دندان می‌گزم.

آرزو داشتم که در تمام عمرم فقط یک شب را با او سپری کنم، اما حالا کار به جایی رسیده است که تمام روزهای عمرم را با یاد و عشقِ او به پایان می‌برم.

سعدی، چرا دوباره از وطن دل بریدی و عزم سفر کردی؟ گویی برای شکایت از ظلمِ آن معشوقِ تُرک‌نژاد، به درگاهِ قاآن (خان مغول) می‌روم تا دادخواهی کنم.

من خود می‌دانم که نمی‌توانم آن‌طور که شایسته‌ی مقام و قدرِ اوست، او را توصیف کنم؛ ستایشِ من در برابرِ زیبایی او، مثلِ بردنِ گل به بوستان است که کاری بی‌حاصل و اضافی است.