دیوان اشعار - غزلیات

اگر نگاه کردن به زیبایی، گناه به شمار می‌آید، من گناه‌کارترین هستم؛ چرا که در برابر وسوسه‌ی دیدن تو ناتوانم و نمی‌توانم چشم از تو بردارم.

من از دست کسی ستم می‌کشم که ناچارم با او بسازم و مهرش را تحمل کنم؛ از یک سو تابِ رنجِ این عشق را ندارم و از سوی دیگر، فرصتی هم برای شکایت و آه کشیدن برایم باقی نمانده است.

نه آرامشی برای نشستن دارم و نه قدرتی برای رها کردنِ این عشق و رفتن؛ نه جایگاهی برای ایستادن و درنگ کردن دارم و نه راهی برای فرار و گریختن.

نه اگر نزد تو بمانم، نگاهی از سرِ لطف و مهربانی به من می‌کنی و نه اگر از تو دور شوم، پناهگاهِ دیگری دارم که به آن روی بیاورم.

من از پذیرشِ عموم و شهرتِ نیکو در میان مردم دست شسته‌ام؛ وقتی تصمیم گرفتم سر و جانم را در راه عشق فدا کنم، دیگر نگرانِ از دست دادنِ اعتبار و مقام و کلاهِ بزرگی نیستم.

تن و جان من فدای تو باد؛ من بنده و خاک‌نشینِ آستانِ تو هستم. چه مقامی بالاتر و چه سعادتی بهتر از این که من گدایِ درگاهِ تو باشم و تو پادشاهِ من باشی؟

وقتی تو با این شکوه و زیباییِ خاص در نظرِ من جلوه‌گری می‌کنی، اصلاً مردانگی و وفاداری نیست که من چشم از تو بردارم و به دیگری نگاه کنم.

پروردگارا، امشب چه شبِ مبارکی است که ستاره‌ای (محبوب) در آسمانِ دلم درخشید که در پرتوِ نورِ او، دیگر خورشید و ماهِ آسمان در چشمم ارزش و زیبایی ندارند.

ای دردمندان و عاشقان، از تاریکیِ شبِ جدایی شکایت نکنید؛ چرا که من به لطفِ عشق، روشناییِ صبحِ حقیقت را در همین دلِ شبِ تاریک یافته‌ام.

اینکه گمان می‌کنی نگاه کردن به رویِ زیبارویان گناه است، اشتباه می‌کنی؛ برای کسی مثل سعدی، دیدنِ جمالِ تو گناه نیست، بلکه عینِ عبادت است و تو به اشتباه فکر کردی که من مرتکب گناه می‌شوم.