دیوان اشعار - غزلیات

من از آن دسته آدم‌ها نیستم که به خاطر فشارهای دشمن و سختی‌ها، از عشقِ محبوب دست بشویم، حتی اگر این ایستادگی منجر به از دست رفتنِ جانم شود.

وضعیت من در آستانه‌ی درگاهِ معشوق، بسیار حیرت‌آور است؛ نه توانِ رفتن دارم و نه طاقتِ ماندن و نشستن در اینجا؛ در میانه‌ی این بلاتکلیفی، پای رفتنم نیز سست شده است.

دوستان و همراهان! شما به سفر خود ادامه دهید و بروید؛ من کجا می‌توانم بروم در حالی که دلم در بندِ عشقِ کسی اسیر شده و راهی برای رهایی ندارم.

معشوق با نگاهِ لطف و دلسوزی به من نمی‌نگرد؛ شاید دلیلش این باشد که من به دلیلِ ضعف و ناتوانی در عشق، در نظرش بسیار ناچیز و محو گشته‌ام.

اگر هزاران بار مرا سرزنش کنی و طعنه بزنی که چرا این راهِ پرمشقت را انتخاب کرده‌ای، باز هم من از این مسیرِ عشق و عاشقی دست برنخواهم داشت.

اگر من در دلِ خود میل و اشتیاقی به تماشای زیبایی‌های معشوق نداشتم، به حقیقت ثابت می‌شد که من همانندِ نقش و نگاری بی‌جان بر دیوار هستم؛ عشق، روحِ زندگیِ من است.

در آن شرایطی که دلِ معشوق با من صاف است و میان ما آشتی برقرار است، اگر تمامِ مردمِ جهان با من دشمن شوند، هیچ اندوهی به دل راه نمی‌دهم.

سعدی آشکارا به عشقِ جمالِ تو اعتراف می‌کند؛ حتی اگر تمامِ مردمِ دنیا جمع شوند و بخواهند این عشق را انکار کنند یا آن را نپذیرند، بگذار انکار کنند.

چگونه می‌توانم این دوستی و عشق را کتمان کنم؟ در حالی که اشک‌های چشمم (که بی‌اختیار می‌ریزند) به عنوانِ شاهد، گواهیِ قطعی بر این ادعای من می‌دهند.