دیوان اشعار - غزلیات

دو هفته است که آن رویِ همچون ماهِ تو را ندیده‌ام و از دوری تو چنان بی‌تاب و درمانده شده‌ام که گویی به لبِ مرگ رسیده‌ام.

یارِ من پیمانِ دوستی را شکست، اما من بر عهدِ خود استوار ماندم. او ریشهٔ ارادت و محبت را قطع کرد، اما من پیوندِ دلم را با او قطع نکردم.

ای دوست، سرانجام مرا به حالی نشاندی که دشمنانم شاد شوند. افسوس که چرا پیش از این، پندِ خیرخواهانهٔ دوستانم را نشنیدم و به این حال نیفتادم.

تو مرا به هیچ فروختی و بهایی برایم قائل نشدی که این برخلافِ آیینِ عشق است؛ با این‌حال من با وجودِ همهٔ عیب‌هایت، تو را با جان و دل پذیرا هستم.

از همان لحظه‌ای که تو را به عنوان دوستِ خود برگزیدم، به خاکِ پای تو سوگند یاد کردم که از دوستانِ ظاهری و سطحی چنان گریزان باشم که گویی دشمنِ من هستند.

به زیباییِ روی تو سوگند می‌خورم که از زمانِ رفتنت، هیچ چهره‌ای در این عالم ندیده‌ام که باعث نشود از سرِ بی‌رغبتی، رو از آن برگردانم.

من تو را که می‌بینم، آرزو دارم که چون خاکِ راهی در پای تو باشم، اما تو وقتی مرا می‌بینی، همچون تندباد چنان بی‌اعتنا از کنارم می‌گذری که گویی مرا ندیده‌ای.

آیا میانِ آن همه جمعیت ندیدی که چگونه به دنبالت می‌دویدم؟ چه شرم‌ساری بزرگی برای من که چرا از شدتِ اشتیاق، سر از پا نشناختم و با تمامِ وجود به سویت نشتافتم.

شکر شیرین است اما تو شیرینیِ واقعیِ آن را نمی‌دانی؛ من این معاملهٔ عشق را خوب درک می‌کنم، چرا که طعمِ تلخِ صبر و دوری را چشیده‌ام و می‌دانم چه می‌گویم.

سزاوار است که من با سربلندی ادعایِ وفاداری و صدقِ نیت کنم، زیرا در تمامِ این جهان، هیچ‌کس را برتر از دوست (تو) برنگزیدم.

ای نوازندهٔ مجلس، بنال و این اشعارِ سعدی را بخوان و شرابِ انس و دوستی را برای ما بیاور، چرا که من از آن گروهِ بی‌خبر و غافلی نیستم که به خوابِ غفلت فرو بروم.