دیوان اشعار - غزلیات

با گام‌های ناز و خرامان به سوی من بازگرد که از عمق جان آرزومند تو هستم؛ چرا که دیدن تو برایم مایه شادی و شنیدن گفتارت مایه خشنودی و رضایت است.

اگرچه فکر و دل تو با افراد بسیاری پیوند دارد، اما هرگز آن روز و آن شرایطی پیش نیاید که من دل به کسی جز تو ببندم.

اگر به دنبال کسی مانند من (به عنوان رقیب) می‌گردی، بسیار بی‌وفا و سنگ‌دل هستی؛ این کار را نکن، چرا که در وفاداری هرگز کسی را مانند من نخواهی یافت.

اگر فرض کنیم کسی تمامی ثروت‌های افسانه‌ای قارون را پیش پای تو بریزد، باز هم او هم‌تراز من نیست، چرا که من دارایی‌ام (جانم) را نثار تو کرده‌ام.

سوگند به جان تو که تو را از میانِ جان و بیش از خودِ جان دوست دارم؛ ای معشوق، به حق آن دوستی که بین ماست، این سوگند مرا باور کن.

به هر طرف و هر کسی متمایل مشو و یاران خود را پراکنده مساز، چرا که من مهر و دوستی نسبت به دیگران را از هر سو قطع کرده و کنار گذاشته‌ام.

شراب وصال خود را به من بنوشان که من جام تلخ دوری و هجران تو را سر کشیده‌ام؛ درخت دوستی را در دلم بکار، چرا که من ریشه صبر و تحمل را از بیخ و بن برکنده و دور ریخته‌ام.

وقتی پا از جاده اصلی بیرون رفته است، دیگر قدم برداشتن چه سودی دارد؟ وقتی کار از کنترل خارج شده و به تباهی کشیده است، نصیحت کردن دیگر چه فایده‌ای دارد؟

به معلم بگو که درس ادب دادن را متوقف کند، چرا که من شاگردی نااهل هستم؛ به پدر بگو که دیگر مرا نصیحت نکند، چرا که من فرزندِ سرکش و ناسازگاری هستم.

سعدی در نهایت خواری، همچون گرد و غباری در پی تو افتاده و می‌گوید: آیا می‌پسندی که گرد و غبارِ راه بر دل من بنشیند، در حالی که من حتی نمی‌پسندم که گردی بر دامن تو بنشیند؟