دیوان اشعار - غزلیات

هزار بار با خود عهد کردم که به گردِ عشق نگردم و وارد این وادی نشوم، اما دریغ که خیالِ چهره‌ات هر لحظه در برابر چشمانم ظاهر می‌شود و مرا از پیمانم سست می‌کند.

نخواستم که راز عشقم را فاش کنم، اما نیازی هم به گفتن نبود؛ چرا که اشک‌های خونین و چهره زردرنگ و بیمارگونه‌ام، خود گویای حال درونم بود و همه چیز را برملا کرد.

به بوته‌گلی (وصال) نزدیک شدم اما طاقتِ صبر نداشتم؛ در نهایت، نصیبی از آن گل نبردم و تنها هزاران خارِ بلا و رنج را تحمل کردم.

به روزگار بگو که بساط عمر مرا در هم بپیچد و پایان دهد، چرا که من هنوز به سرانجامِ مقصود، یعنی دیدارِ دوست، نرسیده‌ام و داستانِ اشتیاقم ناتمام مانده است.

هر کسی که مرا به صبر و شکیبایی دعوت می‌کند، بیهوده وقت خود را تلف می‌کند؛ زیرا پندِ او بر دلِ سرسخت و سردِ من، مانندِ دمیدنِ باد بر آهنِ سرد است که هیچ اثری ندارد.

سوگند به چشمانت که از وقتی تو از دیدگانم پنهان شدی، با نگاهی عاشقانه و از سرِ ارادت، به هیچ‌کسِ دیگری ننگریستم.

روزهای انتظار برای دیدارت را به شمار نیاوردم؛ چرا که معتقدم روزهای دوری از تو، اصلاً بخشی از عمرِ حقیقیِ من محسوب نمی‌شوند.

تو با من همان‌گونه رفتار کردی که رسم و خویِ توست (دشمنی)، اما به جانِ دوستی‌مان قسم که از این جفا، نزدِ هیچ‌کس گلایه‌ای نکردم.

در ابتدا از دامِ عشق تو همچون حیوانی وحشی گریزان بودم، اما اکنون که با این بند انس گرفته‌ام، حتی اگر بخواهی با تیغ مرا بکشی، از این عشق روی برنمی‌گردانم.

چه کسی به تو گفت که سعدی مردِ میدانِ عشقِ تو نیست؟ اگر از عهد و وفاداری به تو روی برگردانم، ثابت می‌شود که در ادعای مردانگی و عشق‌ورزی، صادق نبوده‌ام.