دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که تو آمدی، آن‌قدر از خود سخن گفتم که دیگر بس است. اکنون که تو در برابر من ایستاده‌ای، ادب و احترام ایجاب می‌کند که من در برابر شکوهِ تو، سر به زیر افکنم و فروتنی کنم.

اگر تو با چنین لطافت و زیبایی وارد باغ شوی، گل سرخ از شکوفایی و زیباییِ خود در برابر تو شرمنده خواهد شد.

وقتی گل به اوجِ زیبایی و شکوفایی می‌رسد، بلبل آرام و قرار خود را از دست می‌دهد. من نیز دیگر نتوانستم عشق و غمی را که پنهان کرده بودم، کتمان کنم و اکنون همگان از رازِ دلِ من آگاه شده‌اند.

به این امید که شاید تو قدم بر جایی نهاده باشی، تمامِ خاکِ شهر شیراز را با چشمانم (با دقت و ارادت) جست‌وجو کرده‌ام.

در چند صبحگاهِ آینده، وقتی که نسیمِ بهاری بوزد و گل‌ها بشکفند، دوری و جدایی از یار، برای من بسیار دردناک‌تر و سخت‌تر از ناله‌های بلبل خواهد بود.

آیا داستان فرهاد را نشنیده‌ای که چگونه کوه را سوراخ می‌کرد؟ من نیز کاری شبیه به او کرده‌ام، نه در کوه، بلکه با اشک چشمانم، سنگِ آستانه‌ی خانه‌ی تو را سوراخ کرده‌ام.

جای تعجب نیست که شب برای من طولانی به نظر می‌رسد، چون چشمانم باز مانده‌اند. در حالی که به خیال و یادِ تو ای یارِ بی‌رحم مشغولم، بعید است که بتوانم خواب به چشمانم راه دهم.

اگر بندگانِ تو خونِ مرا بریزند، من آن‌ها را بخشیده‌ام و حلال کرده‌ام. تو خود به آن‌ها دستور بده که مرا بکشند، اما نگو که این خواستِ من بوده است.