دیوان اشعار - غزلیات

دلم در نزد توست اما چشمانم را به سوی دیگری می‌چرخانم تا بدخواهان و رقیبان متوجه نشوند که تمامِ نگاهم معطوفِ به توست.

روزی فرا می‌رسد که این نقابِ آبرو و ناموس را از چهره برمی‌دارم و دیگر پنهان‌کاری نمی‌کنم؛ آنگاه هر جا که زیبارویی چون تو ببینم، آشکارا به ستایش و پرستش‌اش خواهم پرداخت.

خدا را شاکرم که دلم گرفتار غمِ عشقِ تو شد، چرا که با درگیر شدن به این غمِ بزرگ، از دردهای کوچک و پراکنده‌ای که پیش از این داشتم رهایی یافتم.

آن پیمانی را که با من بستی و قول دادی که عشقمان را فراموش نکنی، خودت شکستی؛ اما من همچنان بر عهدِ خود استوار و پایدار باقی مانده‌ام.

تا زمانی که لذتِ درونیِ من از یادِ یار، خبری از وصل و حضورِ او به من می‌رساند، به خدا سوگند که کوچک‌ترین توجهی به طعنه‌ها و بدگویی‌های دشمنان ندارم.

می‌خواستم هدیه‌ای درخور و شایسته برای تو بفرستم، اما جانِ خود را بسیار بی‌ارزش‌تر از آن می‌دانم که لایقِ پیشکشی به پیشگاه تو باشد و نمی‌دانم چه چیزی را می‌توانم برایت بفرستم.

وقتی به خوبی دریافتم که تو هیچ تمایل و توجهی به سعدی نداری، به بختِ بدِ خویش خندیدم و بر حالِ خود گریستم.