دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی، من خود به خاطر شوق و اشتیاقی که در دل دارم مست و بی‌خود هستم؛ تو با دادن یک جرعه دیگر از شراب، همین باقی‌مانده هوش و حواسم را هم از من می‌گیری و مرا کاملاً از خود بیخود می‌کنی.

آن شراب را به کسانی تعارف کن که کوته‌بین و سطحی‌نگر هستند؛ زیرا تفاوت ما در این است که حریفان و رقیبان من با شرابِ انگوری مست می‌شوند و من با تفکر و تأمل در ذاتِ معشوق.

سوگند به حقِ آن محبت و وفاداری که میان من و تو برقرار است که نه تنها مهر و محبت تو را از دلم بیرون نکردم، بلکه به هیچ‌کس دیگری نیز دل نبستم.

مهر و محبت تو در دل من، حتی پیش از آنکه جسم و کالبد من (آب و گل) آفریده شود، وجود داشت. من این عشق را از عالم ازل با خود به این دنیا آورده‌ام و عشقی نیست که بعدها به آن تن داده باشم.

من در حقیقت و در مقامِ بندگی، غلام و بنده تو هستم، اما وقتی تو حضور داری، منی وجود ندارد که بتوانم ادعای هستی کنم؛ زیرا در برابر وجودِ تو، هستی من محو می‌شود.

عادت همیشگی من این بود که در گوشه‌ای خلوت کنم و عزلت‌نشین باشم، اما از وقتی تو (با جلوه‌گری خود) در دلم برپا شدی، از شورِ طلب و جستجوی تو، دیگر نتوانستم یک‌جا بنشینم.

تو از من ملول و خسته شده‌ای، اما من طاقت دوری و تنهایی ندارم. با اینکه تو در حق من جفا و بی‌مهری کردی، من پیمان وفاداری‌ام را زیر پا نگذاشتم.

ای سعدی، مگر به تو نگفته بودم که دنبال دل و هوس‌های آن نرو؟ با این حال اگر این بار رفتم و دلم را به دست آوردم، دیگر آن را تکرار نمی‌کنم (یا می‌گوید: اگر این‌بار هم به دنبالش رفتم، چون به مقصود رسیدم، دیگر نیازی به رفتن نیست).