دیوان اشعار - غزلیات

به خاکِ پایِ عزیزِ تو سوگند می‌خورم که هرگز پیمانی را که با تو بسته بودم، نشکستم. تو از من بریدی و با من قطع رابطه کردی، اما من با هیچ‌کسِ دیگری جز تو همراه نشدم.

اگر قرار است به وصلِ تو نرسم، پس من کجا بروم و در کجا آرام بگیرم؟ من در این دنیا، همچنان بر آستانه‌ی امیدِ تو نشسته‌ام و منتظرم.

من در شگفتم که چگونه در صبحِ روزِ جدایی، دنیا به پایان نرسید و قیامت برپا نشد، چرا که رفتنِ تو برای من حکمِ پایانِ جهان و روزِ رستاخیز را داشت.

فتنه و آشوبِ عشقِ تو باعث شد که هیچ دینداری در شهرِ شیراز باقی نماند؛ من تنها کسی هستم که آن‌قدر در عشقِ تو غرق شده‌ام که حتی راه و رسمِ نماز خواندن را هم فراموش کرده‌ام.

مشغولِ نماز شدم، اما در آن حالِ بی‌خودی و از خود بی‌خبر بودن، اصلاً متوجه نشدم که چگونه و با چه کیفیتی نمازِ خود را آغاز کردم، چرا که تمامِ ذهنم درگیرِ خیالِ تو بود.

در شریعت، نمازِ کسی که مست باشد پذیرفته نیست؛ حالا که من شب و روز در عشقِ تو مست و بی‌هوش هستم، چه کسی ممکن است این نمازِ مرا قبول کند؟

حالا که خیالِ تو این‌چنین قدرت دارد و دامنِ من را در دست گرفته و رها نمی‌کند، چقدر زیبا می‌شد اگر دستِ من هم واقعاً به دامنِ خودِ تو می‌رسید.

من کجا و لیاقتِ آرزویِ وصالِ تو کجا؟ من بسیار کوچکم، اگرچه برای رسیدن به وصالِ تو که حکمِ آبِ حیات را داری، خودم را به هلاکت انداختم.

اگر در تمامِ طولِ عمرم، لحظه‌ای در دلم با تو مخالفتی داشتم یا از تو رنجیده‌ام، اشتباه کرده‌ام و آن رفتارِ من از روی نادانی بوده است.

هر طور که می‌خواهی مرا بکش و نابود کن؛ زیرا سعدی کسی نیست که در برابرِ وجودِ باشکوهِ تو، ادعایِ «من بودن» یا هستیِ مستقل داشته باشد.