دیوان اشعار - غزلیات

من در وجودِ خود توانِ آن را نمی‌بینم که از تو روی برگردانم. ای دوست، دست از امتحان کردنِ من بردار، چرا که دیگر صبر و طاقت و توانِ ایستادگی برایم باقی نمانده است.

جسمِ من در راهِ عشق تحلیل رفت و عقلم از دست شد، اما عشقت همچنان در وجودم زنده است. اگر از دادنِ جان دریغ کنم و آن را فدای تو نکنم، در ادعای عاشقی دروغگو هستم.

ای ساقیِ زیبارو، باده بیاور؛ نمی‌پُرسم که چند پیمانه می‌نوشم، چرا که حتی اگر تمامِ آبِ رودِ جیحون را هم بنوشم، باز هم عطشِ من به تو فرونمی‌نشیند.

صورتِ تو برای من همچون محرابِ عبادت در میانِ مسلمانان است. حتی اگر آشوب و هجومِ مغولان هم در بگیرد، تو مرا از این محرابِ عاشقی جدا نخواهی کرد.

خواسته‌ی من از دنیا و آخرت، همین یک چیز است و نه بیشتر؛ اینکه پیش از آنکه این دنیا را ترک کنم، فرصتی برای دیدار و وصال با تو نصیبم شود.

از سرِ ناچاری تصمیم گرفتم که این عشقِ شوریده را رها کنم و از آن فاصله بگیرم، اما وفاداری به عهد و پیمانی که با همراهانِ این راه دارم، دوباره مرا پای‌بندِ خود می‌کند.

ای یارِ بی‌وفا، مگر نگفته بودی که دلداری‌ام می‌دهی؟ اکنون اگر قصدِ یاری داری، بیا که کار از کار گذشته و مشکلات همچون آبی که از سر بگذرد، مرا در خود غرق کرده است.

روزگارِ من اکنون مانند زمستانِ بی‌برگ و سرد است، پس ای نسیمِ بهارِ من، به سویم بیا. بیابانِ زندگی‌ام تاریک است، پس ای قرصِ ماهِ من، بر من بتاب.

زندگیِ واقعیِ سعدی در این است که بر خاکِ درگاهِ تو بمیرد. من راهِ دیگری نمی‌شناسم، پس مرا از این درگاهِ مقدس محروم مکن.