دیوان اشعار - غزلیات

کسی تا به حال، انسانی به این خوش‌سخنی و با چنین گام‌های برازنده ندیده است. تو همچون ماه مبارکی هستی که طلوع کرده‌ای و قامتِ رعنایت، زیباییِ خیره‌کننده‌ای دارد که گویی قیامت و محشر را در ذهن‌ها زنده می‌کند.

اگر تو راه بروی، سروِ خرامان از شرمِ رفتارِ تو از حرکت می‌ایستد (و سقوط می‌کند)، و اگر تو بر بامِ خانه ظاهر شوی، ماهِ آسمان در برابرِ زیباییِ تو کم‌نور شده و گویی به زیرِ پای تو می‌افتد.

از آن لحظه که دلم را به تو سپردم، چشمم را بر همه‌کس و همه‌چیز بستم. اکنون برای من، هرچه که مورد پسند و میلِ تو نباشد، در این دنیا حرام و بی‌ارزش است.

گوشِ دلم پیوسته منتظر شنیدن خبری از سوی توست و چشمانِ امیدوارم به راه دوخته شده تا ببیند کی پیامی از تو برایم می‌آید.

همان‌طور که مجلسی که شمع نداشته باشد، نور و روشنایی ندارد، زندگی و مجلسی هم که در آن حضورِ دوست نباشد، نظم، صفا و معنایی ندارد.

در تمام طول عمرم، حتی شده برای یک شب هم که شده، بی‌خبر و ناگهانی به نزد من بیا تا شبِ تاریک و غم‌بارِ درویشِ عاشق، با آمدنِ تو به صبحِ روشن تبدیل شود.

من بارِ غمِ عشقِ تو را به دوش می‌کشم و با وجودِ این غم، از همه مردمِ دنیا خوشبخت‌ترم، حتی اگر تو هیچ توجهی به من نکنی و احترامی برایم قائل نباشی.

تو فرمانروا و حاکمِ مطلقِ جانِ منی؛ اگر بخواهی مرا بکشی، من بنده‌یِ تو هستم و اگر بخواهی مرا بنوازی و به من لطف کنی، همچنان غلامِ حلقه‌به‌گوشِ تو باقی می‌مانم.

ای کسی که مرا به خاطرِ این دیوانگی و عشق ملامت می‌کنی، مرا سرزنش مکن! محبوبِ من که شاهدِ این حالِ من است همین‌جاست، اگرچه تو آن را نمی‌بینی و نمی‌شناسی.

به محبوب بگو که حتی با همان خشم، تندی و بی‌مهری‌اش به دیدارِ من بیاید؛ من آن‌قدر مشتاقم که حاضرم جانم را به عنوانِ پاسخِ سلامِ او تقدیم کنم.

ای سعدی، اگر خواهانِ این عشق هستی، برخیز و راهِ دشوارِ آن را بپیما و رنجِ آن را تحمل کن؛ چرا که در این راه یا مرگ در انتظارِ توست و یا رسیدن به وصال و کامروایی.