دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوبِ جان، هزاران درود و آفرین از سر تا پای وجودت باد؛ درود بر آن آفریدگارِ هنرمندی که تو را از نیستی به عرصه هستی آورد.

در تمام جهان، خورشیدی که بر قامتِ بلند و گام‌های موزونِ تو بتابد ندیده‌ام؛ زیبایی تو چنان است که در واژه‌ها نمی‌گنجد و نام تو فراتر از آن است که با قلم توصیف شود.

گمان می‌کردم که تو نیز همچون طاووس، برخی اندامت از برخی دیگر زیباتر است، اما وقتی تو را می‌نگرم، می‌بینم که از سر تا پا، همچون نیشکر، یکپارچه شیرینی و کمالی.

هرچقدر جفا و بی‌مهری از تو می‌بینم، باز هم به مهربانی‌ات امید دارم؛ گویی چشمانت با اخم می‌گویند «نه» و ابروانت با قوسِ خود می‌گویند «بله».

سرانجام نگاهی به من بینداز و سپس ملامت و عتاب را آغاز کن؛ هرچقدر که می‌خواهی مانند پادشاهان که با زیردستان خود رفتار می‌کنند، با من ناز و کرشمه کن.

حال که دلم را بردی، دیگر دین و هوش و حواسم را از من نگیر. با عاشقانِ مهربان، دشمنی نکن؛ مگر نه اینکه در احکامِ شرعی گفته‌اند صیدِ حرم را نباید کشت؟

در گلستانِ عشق، چه خار باشد و چه گل، هر کاری که او انجام دهد نیکو و پسندیده است؛ چرا که نزد دوستان، تحملِ ستم از جانبِ دوست، کارِ آسان و خوشایندی است.

او (معشوق) رفت و به پرورشِ جانِ خود مشغول است، در حالی که من از دوری‌اش جامه بر خود می‌درم. وقتی سلطان در خوابِ خوش است، چه غمی از احوالِ پاسبانانِ بیدارِ خود دارد؟

معشوق با شمشیرِ جفایش به من ضربه می‌زد و می‌رفت و از پشت سر می‌گفت: ای سعدی، از دستِ ما ناله می‌کنی؟ مردانِ واقعی از درد و رنج گله نمی‌کنند.