دیوان اشعار - غزلیات

اگر محبوبِ سیمین‌بدن و سنگین‌دلِ من، دوباره به سوی من بازمی‌گشت، خارِ غم را از پای جانم برمی‌گرفت و مرا از رنجِ هجران و گرفتاری‌های دنیوی رهایی می‌بخشید.

ای باد سحرگاهی، اگر قصد داری این شبِ تاریکِ فراق را به روزِ وصل تبدیل کنی، پرده از چهره‌ی آن خورشیدِ پنهان در خیمه بردار و او را آشکار ساز.

اگر او اراده کند که با دستانش مرا به قتل برساند، هزاران عاشقِ دیگر نیز پیش‌دستی می‌کنند تا هرچه زودتر به دست او کشته شوند.

عده‌ای که همنشین من هستند و دین و عقلشان با راه و رسم من متفاوت است، دستِ مرا می‌گیرند و اصرار می‌کنند که از دامنِ محبوب دست بکشم و او را رها کنم.

آدم‌های عاقل و ظاهربین چگونه می‌توانند عاشق را سرزنش کنند؟ کسی که بر ساحلِ امن ایستاده، هرگز درد و هراسِ کسی را که در دریا در حال غرق شدن است، درک نمی‌کند.

اگر او دستانِ زیبای خود را به خونِ من آلوده کند، جای خوشحالی است؛ چرا که کشته‌شدن به دستِ او برای من بسیار مطلوب‌تر از زنده‌ماندن است.

هر انسان عاقلی می‌داند که عاشقِ دیوانه‌دل نمی‌تواند در راهِ وصال صبر و تحمل پیشه کند؛ او ناچار است در همان جایی که محبوبش اقامت دارد، توقف کند.

عقل تنها زاینده‌ی اندیشه‌هایی است که آدمی را فرسوده و خسته می‌کند؛ اگر به دنبال آسایشِ واقعی و آرامشِ جان هستی، ای انسان عاقل، دست از عقل بردار و عاشق شو.

تا زمانی که جانِ من در پیِ جستجوی راهِ وصل است، بگذار عقل مدام به من بگوید که این راه، سود و نتیجه‌ای ندارد؛ من همچنان به راهِ خود ادامه می‌دهم.

اگر با آن محبوبِ حقیقی هم‌نشین شوی، چنان نقش‌ها و زیبایی‌هایی فراتر از هنرِ صنعتگرانِ روم و چین خواهی دید که از هرچه غیرِ او، چه دنیا و چه آخرت، غافل خواهی شد.

در این موضوعِ عمیق، تنها سعدی است که می‌تواند حقِ مطلب را ادا کند؛ چرا که هر سخنی که از عمقِ جانِ شاعر برخیزد، بی‌شک بر دلِ مخاطب نیز می‌نشیند.