دیوان اشعار - غزلیات

هر کسی در این جهان به دنبال خواسته و کار خودش است، اما من تنها سرگرم عشق ورزیدن به محبوب و گرفتار هوای دل خویش هستم.

هرگز فکرش را هم نمی‌کردم که تو روزی کنار من باشی؛ چرا که تو ارزشی فراتر از حد تصور و ظرفیت وجودی من داری و به دست آوردن تو فراتر از توان من بود.

در حالی که تو کنار من هستی و هیاهوی حسودان و رقیبان از پشت سر ما شنیده می‌شود، من با تو دست در دست، راه صحرا و خلوت را در پیش گرفته‌ام تا از آزار آنان دور باشیم.

هنوز هم درد جدایی تو جگرم را می‌سوزاند؛ مگر اینکه تو با دست‌های خودت، مانند دارویی شفابخش بر دل زخمی و ریش‌خورده من مرهم بگذاری.

باور نمی‌کنم که بخت با من یاری کرده باشد و تو مهمان من باشی؛ این اتفاق مثل این است که خیمه پادشاهی عظیم در فضای حقیرانه یک درویش برپا شود.

زخم ناشی از شمشیر عشق تو را به هر کسی نشان نمی‌دهم و از هر کسی مرهم نمی‌خواهم؛ من مانند طشت زرین هستم که ارزشمند است و حاضر نیستم با سریش و چسب‌های معمولی وصله شوم.

به عاشقان نمی‌توان گفت که از عشق‌ورزی دست بردارند، همان‌طور که نمی‌توان به کافران گفت که از کیش و آیین خود بازگردند؛ عشق برای عاشق، ایمانی راسخ است.

امروز من و تو و مطرب و ساقی و حسود دور هم جمع هستیم؛ به حسود بگو که خودش را مانند گیاه خِیش (که ارزش چندانی ندارد) از حجره بیرون بیندازد و برود.

من شخصاً از حیله و نیرنگ دشمنان ترسی ندارم، اما باید مراقب بود؛ چرا که کژدم (عقرب) به دلیل طبیعت بد ذات خود، حتی وقتی سنگی به نیشش می‌خورد، باز هم نیش می‌زند.

ای سعدی، تو به آرامش قلبی خود رسیدی؛ پس باده عشق بنوش و از ملامت و حرف‌های بیگانگان و آشنایان هیچ غمی به دل راه نده.

ای کسی که به من گفتی دل به عشق نبند و محبت نکن، من همین‌طور که هستم باقی می‌مانم؛ تو برو و به مصلحت‌اندیشی‌های خودت برس.