دیوان اشعار - غزلیات

اگر کسی از سرِ سوز و گدازِ عشق، فریاد و ناله سر دهد، جای شگفتی نیست که در آتشِ هجران، چنین جوشش و تلاطمی داشته باشد؛ چرا که ذاتِ عشق با بی‌قراری عجین است.

اگر عاشقی از شدت اشتیاق و بی‌تابی، گریبانِ خود را چاک داد، تو به جای سرزنش و خرده‌گیری، با نگاهِ محبت‌آمیز، پرده بر خطایِ او بکش و با گذشت و بزرگواری با او رفتار کن.

هنگامی که نسیمِ صبحگاهی عطرِ گل‌ها را به همراه می‌آورد، بلبلی که دلباخته گل است، نمی‌تواند خاموش بماند و ناگزیر به نغمه‌سرایی و فریاد می‌پردازد.

اگر نوازنده، آهنگی با حال و هوایِ این عشق بنوازد، عاشقانِ حاضر در محفل چنان محوِ آن می‌شوند که اختیار از کف داده و دیگر به هوش و عقلِ دنیوی بازنمی‌گردند.

اگر ساقیِ بزمِ عشق، از چنین شرابی به صوفی بنوشاند، چنان مستی و بی‌خودی بر او چیره می‌شود که حتی خرقه (که نماد زهد و ادعای دینداری است) را نیز در راهِ عشق از دست می‌دهد.

من در راهِ عشقِ تو چنان صادقم که اگر زهرِ کشنده نیز پیشِ رویم بگذاری، با کمال میل و رغبت فریاد می‌زنم که این را می‌نوشم و از جان می‌گذرم.

از کسی که طعمِ بی‌خوابیِ شب‌های هجران را نچشیده، نباید پرسید که شب چقدر طولانی است؛ چرا که تنها کسانی که شب را به بیداری گذرانده‌اند، عمقِ رنجِ آن را درک می‌کنند.

بسیار مایه تأسف است که آدمی بدون تجربه عشق از دنیا برود؛ بنابراین تا زمانی که نفس می‌کشی، برای عاشق شدن و زیستن با عشق تلاش کن و از پا ننشین.

سری که در راهِ معشوق و عزیزانِ جان فدا نشود و در راهِ حقیقت قدم نگذارد، تنها باری اضافه است که حملِ آن بر دوشِ آدمی بیهوده است.

سعدی معتقد است حتی اگر پس از مرگ به خاک تبدیل شود، همچنان ناله‌های زار و عاشقانه او در گوشِ عاشقانِ حقیقت باقی خواهد ماند.

هر کس که صاحبِ دلی باشد که با سوزِ عشق آشناست، تا روزِ رستاخیز صدای ناله‌ها و فریادهایِ برخاسته از این اشعار را درک خواهد کرد.