دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که چهره دلربای معشوق همچون ماه از گریبان پیراهنش نمایان شد، به پاس دور ماندن از گزندِ چشم‌زخمِ حسودان، دعایی (الحمد) خواندم و پیرامونش را تبرک کردم.

نمی‌دانم روزگار با من چه خواهد کرد؛ آیا مرا به وصال او می‌رساند و دستش را در گردن من می‌اندازد، یا با کشتن من، خونم را بر گردن او می‌گذارد.

اگر کسی نمی‌داند که چه چیزی باعث شد زاهدِ پارسا به بیراهه کشیده شود و دین و ایمانش را ببازد، کافی است به سرانگشتانِ آغشته به حنای معشوق بنگرد که همچون خونِ عاشقان است.

اگر گلستان ادعا کند که لاله همرنگ صورتِ معشوق من است، سوسن باید زبانش را که به درازی می‌زند و گویی ادعای سخنوری می‌کند، از پسِ سرش بیرون کشید.

دیگر نمی‌توانم زیبایی او را به ماه و ستاره پروین و سرو و خورشید تشبیه کنم؛ چرا که او فراتر از این‌هاست و جانِ هستی در جسم او و تمام وجود او در پیراهنش نهفته است.

او می‌خواهد دامنِ خود را از دستِ گرفتاران و مسکینانِ عاشق بیرون بکشد و برود؛ اما چگونه می‌تواند برود در حالی که دستانِ نیازمندِ دل‌هایِ عاشقان به دامن او چنگ زده است.

من با عاشق شدن، آبرو و جایگاه اجتماعی خود را دستمایه سخن‌چینی دشمنان قرار دادم؛ اکنون من در این جهان دشمنِ هر کسی هستم که با معشوقِ من دشمنی دارد.

اگر روزگار چنان با من ستم کند که تنم همچون مویی باریک و ضعیف شود، برایم آسان‌تر است تا اینکه بخواهم سنگینیِ حتی یک تار مو از تنِ معشوقم را تحمل کنم (یعنی رنجِ او برایم سخت‌تر از نابودی خودم است).

نمی‌دانم آن چه چهره‌ای است که در توصیفش حیران مانده‌ام؛ گویی خورشیدی از مشرق و پنجره‌ای از آسمان در حال تابیدن است.

ای دوست، پس از این اگر خواستند لیستِ عاقلان و هشیاران را تهیه کنند، اگر نام مرا در آن دیدی، آن را خط بزن و بطلانش را بنویس.

این لباسِ زهد و تقوا دیگر برازنده سعدی نیست؛ ای ساقی، جامی از می به من بده و این جامه زاهدانه را از تنم بیرون کن.