دیوان اشعار - غزلیات

هیچ‌کس در عالم، زیبایی و لطف و دلبری مانند او ندیده است و هر کس او را ببیند، آن‌چنان مسحور می‌شود که همواره آرزوی دیدنِ دوباره‌اش را در دل دارد.

مطربِ (عشق) ما، دردی را می‌خواند که در عینِ غم‌انگیز بودن، بسیار دلنشین است؛ گویی ناله‌ی عاشق که از سرِ شوق و درد برمی‌آید، خود نوعی موسیقیِ طرب‌انگیز و شورآفرین است.

بارها تصمیم گرفتم که غمِ عشق را در دلم پنهان کنم، اما عشق همچون آبگینه (شیشه) است که ذاتاً شفاف است و نمی‌تواند رازِ درونش را بپوشاند و همگان از آن آگاه می‌شوند.

مرغِ عاشق، حتی اگر در قفسِ تن یا بندِ عشق پیر شود و عمرش بگذرد، باز هم طبیعت و خویِ پرواز کردن را فراموش نمی‌کند و همواره در آرزوی آزادی و رسیدن به جایگاهِ اصلی خویش است.

نمی‌دانم چه خطایی از ما سر زد که آن محبوبِ شیرین‌سخن، دوباره زبان به سخن نمی‌گشاید و از روی ناز و غرور، نگاهش را از ما دریغ می‌کند.

من حتی اگر تو مرا دشنام دهی، باز هم برایت دعا می‌کنم و ثناگوی تو هستم؛ چرا که بنده وظیفه دارد خدمت کند، چه ارباب او را گرامی بدارد و چه به او بی‌توجهی کند.

رمق و توانی برای کسی که در دریای غمِ تو غرق شده، باقی نمانده است؛ حالا که با بی‌مهری‌ات مرا از پای درآوردی، حداقل پس از مرگ به پیکرِ بی‌جانم نیم‌نگاهی بینداز.

خونِ من (سعدی) آن‌قدر بی‌ارزش است که شایسته‌ی آن نیست که دستِ تو به آن آلوده شود؛ همان‌طور که ملخ آن‌قدر حقیر است که شاهین (باز) برای شکارش اقدام نمی‌کند.