دیوان اشعار - غزلیات

تنها زمانی دل به کسی ببند که امیدِ به دست آوردنِ راحتی و آرامش از او، آن‌چنان ارزشمند باشد که تحملِ زخم‌ها و دردهای ناشی از دوری یا رفتار او را بر تو واجب و پذیرفتنی کند.

ما که دستمان به ساحتِ خصوصی و خلوتگاهِ وصالِ تو نمی‌رسد، ای بادِ صبحدم تو که به آن‌جا راه داری، خبری از احوالِ آن حریم برایمان بیاور.

اشک‌هایم مانند ستارگان درخشان از چشمانم جاری شد؛ در برابرِ زیباییِ چهره‌ی تو که حتی صبحِ درخشان نیز در برابرِ تابندگی‌اش احساسِ حقارت و تیرگی می‌کند.

هر بار که تصور می‌کنم زخمِ دلم التیام یافته است، تو با ناز و کرشمه‌ای دوباره، نمک بر این زخم می‌پاشی و دردِ دوری را تازه می‌کنی.

یارِ زیبارو هر کارِ ناپسندی هم انجام دهد، می‌داند که چشمانِ عاشقِ من چنان شیفته و کور است که هیچ زشتی و نقصی در رفتار او نمی‌بیند.

ای بیچاره عاشقی که تنها در خیالاتِ خود با چهره‌ی معشوق خلوت کرده‌ای؛ بدان که بدونِ دیدارِ حقیقی و حضورِ فیزیکیِ او، هیچ آرامش و آسایشی در انتظارِ تو نیست.

از چشمانِ نیمه‌خواب و خمارِ تو، خشمگین می‌شوم، چرا که آن‌قدر زیبا هستند که گُلِ نرگس در برابرِ وقاحت و گستاخیِ آن‌ها در ادعای زیبایی، هیچ ارزشی ندارد.

وقتی معشوق این‌گونه خرامان راه می‌رود، لبی خندان دارد و چهره‌اش چنین زیباست، چگونه آدمی می‌تواند طمعِ بخشش و کرم او را نداشته باشد؟

سعدی که تا به حال حقِ ستایش و وصفِ تمامِ زیبارویان را به کمال ادا کرده، در برابرِ تو درمانده است و زبانِ فصیحش برای توصیفِ تو قاصر مانده است.