دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوقی که چون ماه کامل می‌درخشی، زیباییِ زلف و قامتت مرا گرفتار و فتنه‌زده کرده است. آیا آنچه می‌بینم حقیقتاً قامتِ رعنای توست یا رستاخیزی که برپا شده؟ آیا آن رایحه، بوی عنبر است یا عطری که جهان را پر کرده است؟

در بیابانِ عشق و جنون گم شده‌ام؛ ای رهبر و راهنما، راه را به من نشان بده. از فرط خستگی و ناتوانی به زمین افتاده‌ام؛ ای دستگیرِ درماندگان، مرا یاری کن.

حتی اگر مرا به خاطرِ عشقم همچون سگی از مسجد برانی، من از درِ خانه تو روی برنمی‌گردانم؛ همان‌طور که مریدِ راستین، هرگز از سخنِ پیر و مرادِ خود سر نمی‌پیچد.

فریادِ ناله‌های من، چون تیر از کمانِ دل رها می‌شود و با چنان سرعتی از آسمان نهم (فلک اطلس) عبور می‌کند که گویی سوزنی است که از پارچه حریر به آسانی می‌گذرد.

چه کنم که دلم صبور است و یار بی‌قرار و ناسازگار؟ اگر از جان بگذرم، چاره‌ای برایم باقی می‌ماند، اما از تو نمی‌توانم دل بکنم و راه گریزی از عشقت ندارم.

اگر بدون حضور تو در بهشت باشم، شرابِ گوارای سلسبیل نیز برایم ناخوشایند است؛ اما اگر با تو در دوزخ باشم، سرمای سخت و سوزانِ زمستان نیز برایم دلپذیر است.

اگر پرنده وصالِ تو در آسمانِ بختِ من به پرواز درآید، آن‌قدر از شادی لبریز می‌شوم که همچون تیر، چهارپر می‌شوم و به سرعتِ تمام به سویت می‌آیم.

تا زمانی که جان در بدن دارم، نامِ تو را بر زبان خواهم آورد و تا وقتی که هستی دارم، نقشِ تو را در عمقِ وجود و ضمیرِ خویش حک خواهم کرد.

اگر بارانِ لطف و عنایت تو بر سرم نبارد، همچون کسانی که در سختی به تضرع می‌افتند، فریادِ عجز و التماسم را به آسمان خواهم رساند.

من عاشقی بسیار سرگشته و عجیب هستم؛ اشتباهاتم را با نگاهِ مهربان و بخشنده‌ات نادیده بگیر. در عین حال، به شدت درمانده و ناتوانم؛ پس جرم و گناهم را با طاعتِ اندکی که دارم، بپذیر.

ای مسلمانان، اگر ناله‌های آمیخته با دردِ سعدی از آسمان بگذرد و باز هم تأثیری در دلِ تو نکند، باید گفت که تو سنگیلی و بویی از ایمانِ عاشقانه نبرده‌ای.